1949: Όταν οι αμερικανοί διόριζαν πατριάρχη στην Κωνσταντινούπολη

• karagiannhs@imerodromos.gr

Στην εκκλησιαστική ιστορία είναι πολλές οι «λευκές σελίδες», ή, για την ακρίβεια, η αποσιώπηση των πραγματικών γεγονότων και της αλήθειας που συνήθως κρύβεται πίσω από ωραιοποιημένες παρουσιάσεις. Οι περισσότερες από αυτές τις «λευκές σελίδες» έχουν σχέση με τη στάση της Εκκλησίας σε καθοριστικές στιγμές της ελληνικής ιστορίας και την υποστήριξη που παρείχαν οι εκκλησιαστικοί ταγοί στην άρχουσα τάξη αλλά και στους ξένους πάτρωνες .
Μια από αυτές τις σελίδες αφορά τον διορισμό από τους Αμερικανούς του αρχιεπισκόπου Αμερικής Αθηναγόρα στη θέση του Οικουμενικού Πατριάρχη και την αξιοποίηση του Πατριαρχείου στον Ψυχρό Πόλεμο κατά της Σοβιετικής Ένωσης, των συμμάχων της και του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος. Αυτές, ακριβώς, τις σελίδες θα προσπαθήσουμε να συμπληρώσουμε με το σημερινό σημείωμα.

Η μάχη για την πρωτοκαθεδρία στον Ορθόδοξο κόσμο μέρος του Ψυχρού Πολέμου

Άς πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή. Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ΄40 το Οικουμενικό Πατριαρχείο ενεπλάκη σε μια σκληρή διαμάχη με το Πατριαρχείο της Μόσχας για την πρωτοκαθεδρία στον Ορθόδοξο κόσμο. Επρόκειτο για μια αντιπαράθεση καθαρά πολιτική , που αποτελούσε κομμάτι του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ δύο κόσμων: των Δυνάμεων της καπιταλιστικής Δύσης από τη μια μεριά και της Σοβιετικής Ένωσης, των συμμάχων της και του ισχυροποιημένου μετά τον πόλεμο Κομμουνιστικού Κινήματος από την άλλη.

Ο Πατριάρχης Ρωσίας Αλέξιος A΄

Οι ανάγκες της αντίστασης των Σοβιετικών κατά της ναζιστικής εισβολής οδήγησαν τη σοβιετική κυβέρνηση στην αναθεώρηση της στάσης της απέναντι στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας. Έτσι το 1943 με την εκλογή του πατριάρχη Σέργιου, πληρώνεται ο πατριαρχικός θρόνος της Μόσχας, που παρέμενε κενός από το 1923. Δύο χρόνια αργότερα, τον Σέργιο διαδέχεται ένας ικανότατος κληρικός, ο Αλέξιος Α΄, που αναδιοργανώνει εκ βάθρων τη ρωσική Εκκλησία. Παράλληλα κινείται δραστήρια στο εξωτερικό και κυρίως στο χώρο των Εκκλησιών της Ανατολής. Η Μόσχα παίζει αποφασιστικό ρόλο στην άρση του βουλγαρικού σχίσματος και την αναγνώριση από το Φανάρι του Αυτοκέφαλου της βουλγαρικής Εκκλησίας το 1945. Την ίδια χρονιά, η σοβιετική κυβέρνηση προσκαλεί επίσημα στη Μόσχα τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας και το 1947 ο Αλέξιος προσπαθεί να οργανώσει στη Μόσχα Διορθόδοξη Διάσκεψη, στην οποία αρνείται να πάρει μέρος το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Οι συνεργάτες των ναζί

Αντικείμενο διαμάχης αποτελεί και το ζήτημα της δικαιοδοσίας στις ρωσικές Εκκλησίες της διασποράς. Στα τέλη του 1946 το Οικουμενικό Πατριαρχείο σπεύδει να περιλάβει στη δικαιοδοσία του 100.000 ορθόδοξους Λετονούς, που είχαν καταφύγει τους τελευταίους μήνες του πολέμου στη Γερμανία. Η ενέργεια αυτή προκαλεί οργισμένες αντιδράσεις στη Μόσχα. Η σοβιετική κυβέρνηση και το Πατριαρχείο της Μόσχας καταγγέλλουν ότι η πλειοψηφία αυτών των προσφύγων είναι συνεργάτες των γερμανών που βαρύνονται με εγκλήματα κατά των λαών των περιοχών που κατακτήθηκαν από τους ναζί.
Προβλήματα δημιουργούνται και στην Ουκρανία. Οι μητροπολίτες οι οποίοι με την εισβολή των ναζί αποσχίσθηκαν, συγκρότησαν Αυτοκέφαλη Εκκλησία , συνεργάσθηκαν με τους κατακτητές και μετά την υποχώρησή τους διέφυγαν στη Δύση, ζήτησαν να υπαχθούν στη δικαιοδοσία του Φαναρίου.
Αντίθετα στην Πολωνία κληρικοί και απλοί πιστοί ζήτησαν να κηρυχθεί παράνομη η ανακήρυξη του Αυτοκέφαλου με τον Τόμο του 1924 του Οικουμενικού Πατριαρχείου και να επανασυνδεθεί η Ορθόδοξη Εκκλησία με το Πατριαρχείο της Μόσχας, ενώ στη Ρουμανία οι αρχές προχώρησαν στην απέλαση του εκπροσώπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

« Το Φανάρι Εξάρτημα της οθωμανικής κυριαρχίας»

Στα ίδια χνάρια βλέπουμε τον νυν Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να «υπηρετεί» τη Νέα Τάξη

Ισως δεν μάθουμε ποτέ την αλήθεια για αυτή την παράξενη κίνηση, ωστόσο είναι γνωστό πως υπήρξε από τους βασικούς πρωτεργάτες της προσέγγισης ανάμεσα στο Φανάρι και το Βατικανό αφού ο ίδιος είχε εκμυστηρευτεί στον τότε Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ιάκωβο  ότι : «Από αυτή την κατάθλιψη στην οποία ζούμε εδώ επί αιώνες δεν είναι δυνατόν να μας βγάλει κανείς. Πρέπει να βγάλουμε εμείς τον εαυτό μας, κοιτάζοντας προς την Δύση, προς την Ευρώπη γενικά και τις Εκκλησίες της Δύσεως»


Στα ίδια χνάρια βλέπουμε τον νυν Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να «υπηρετεί» τη Νέα Τάξη και να προσεγγίζει με ταχείς ρυθμούς τον Πάπα Φραγκίσκο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, προωθώντας την Πανθρησκεία, η οποία επιχειρεί να συγχωνεύσει όλα τα θρησκευτικά δόγματα, απορρίπτοντας οριστικά τα λόγια του Χριστού, στο όνομα της δήθεν «ειρήνης» στον κόσμο.

Ο πατριαρχης Αθηναγορας κολακας και υμνητης της Τουρκιας!

Ο πατριάρχης Ἀθηναγορας ἂν καὶ ἑλληνας, εὐκαίρως ἀκαίρως ἀκούγεται νὰ λέει ὅτι εἶναι Τοῦρκος! Τὸ νὰ ὁμολογῇ κάποιος τὴν ἐθνικήν του καταγωγὴν δὲν ἀποτελεῖ ἔγκλημα, ἀφοῦ καὶ αὐτὸς ὁ κορυφαῖος Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος, ὁ ὁποῖος διεκήρυττε, ὅτι «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θήλυ˙ πάντες γὰρ ὑμεῖς εἶς ἐστε ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ» (Γαλ. 3, 28), δὲν ἀρνεῖτο τὴν προγονικήν του καταγωγήν, ἀλλʼ ἐνώπιον ἀρχόντων διεκήρυττεν «ἀνὴρ Ἰουδαῖος εἰμι» (Πράξ. 21, 39 καὶ 22, 3).

Ἀλλʼ ὁ σημερινὸς Πατριάρχης, ἄν καὶ ἔλκη τὴν καταγωγήν του ἐξ Ἑλλάδος, ἄν καὶ ἐγεννήθη ἐπὶ ἑλληνικοτάτης χώρας, τῆς Ἠπείρου, ἐν τούτοις ὑπὸ τὴν φοβίαν τῶν Τούρκων ἐπισήμων καὶ ἀνεπισήμων, ἀλλὰ καὶ Ἑλλήνων ἀκόμη, εὐκαίρως ἀκαίρως, ἀκούεται νὰ λέγη «εἶμαι Τοῦρκος», ἐκθειάζει τὸ μεγαλεῖον τῆς «μεγάλης πατρίδος του Τουρκίας» καὶ ἔχει ἀναρτήσει εἰς αἴθουσαν τῶν Πατριαρχίων μεγάλην φωτογραφία τοῦ Κεμάλ, ὁ ὁποῖος ὁσονδήποτε «μέγας» καὶ ἄν θεωρῆται ὑπὸ τῶν ὁμοεθνῶν του δὲν παύει νὰ εἶνε ὁ δήμιος ἐξολοθρευτὴς ἑκατομμυρίου Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων. Ποιὰ ἡ ἀνάγκη τῆς ἀναρτήσεως τῆς φωτογραφίας τοῦ Κεμάλ, τὴν στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία σὲ πολλὰ σπίτια καὶ μέγαρα Τούρκων δὲν ὑπάρχει; Ἀλλʼ ὁ Ἀθηναγόρας καὶ τοὺς Τούρκους ἀκόμη ὑπερβάλλει σ’ ἐπαίνους καὶ κολακείας, ἡ δὲ ὑπερβολὴ αὐτή, ὅπως παρετηρήθηκε καὶ ἀπὸ ἄλλους, δὲν ἐπιτυγχάνει τοῦ ἐπιδιωκομένου σκοποῦ, ἀλλὰ μᾶλλον προκαλεῖ τὴν δυσπιστίαν τῶν Τούρκων διὰ τὴν εἰλικρίνειαν τῶν αἰσθημάτων του. Οἱ Τοῦρκοι θὰ ἐκτιμοῦσαν τὸν Πατριάρχην, ὅταν θὰ μιλοῦσε σ’ αὐτοὺς ὄχι μὲ γλῶσσαν Εὐρωπαίου διπλωμάτη, ἀλλὰ μὲ τὴν γλῶσσαν ἑνὸς Παύλου Ἀποστόλου.

Ο Ωνάσης, η Κάλας κι ο Πατριάρχης Αθηναγόρας

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Είναι γνωστό πως ο Αριστοτέλης Ωνάσης και η Μαρία Κάλλας γνωρίστηκαν το 1957, σε μια δεξίωση που διοργάνωσε η διάσημη κοσμικογράφος της εποχής, Έλσα Μάξγουελ.

Ο Σμυρνιός μεγιστάνας έβαλε αμέσως στο στόχαστρο την Ελληνίδα ντίβα της όπερας, αλλά το ειδύλλιο μεταξύ τους αναπτύχθηκε δύο χρόνια μετά, όταν ο Ωνάσης προσκάλεσε την Κάλλας και τον σύζυγό της, Μενεγκίνι, σε κρουαζιέρα, με την πολυτελή θαλαμηγό του, την περίφημη «Χριστίνα». Ο ερωτισμός ανάμεσά τους ήταν πλέον ορατός. Τόσο, που όταν κατά τη διάρκεια μιας στάσης στην Κωνσταντινούπολη ανέβηκε στη θαλαμηγό ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, ευλόγησε την Κάλλας και τον Ωνάση, νομίζοντας ότι είναι σύζυγοι. Όταν αποκαλύφθηκε η αλήθεια, επικράτησε αμηχανία. Όλοι είχαν καταλάβει ότι η ευλογία του Πατριάρχη ήταν προφητική…

Γράφει ο δημοσιογράφος Δημήτρης Λυμπερόπουλος, βιογράφος του Ωνάση:

«Όταν η θαλαμηγός άραξε στη Βασιλίδα των πόλεων, όλοι ήσαν μια ευχάριστη και αξιοπρεπής παρέα, με τους φωτογράφους να στρέφουν τα φλας πάνω στον θρυλικό πατέρα της νίκης και να αγνοούν τους υπόλοιπους, ακόμη και την ντίβα της όπερας. Οι τουρκικές εφημερίδες εκείνης της εποχής γράφουν πως όταν οι προσκεκλημένοι του Ωνάση στη θαλαμηγό του, επισκεφθήκανε το ιστορικό ανάκτορο Τοπ Καπί, η Μαρία Κόλλας συγκινήθηκε. Και σε μια στιγμή άρχισε να τραγουδάει μια άρια από την «Αρπαγή από το Σεράι». Αυτό έγινε όταν ο διευθυντής του μουσείου ξεναγούσε τους διάσημους επισκέπτες στις μεγαλοπρεπείς αίθουσες του χαρεμιού. Ο Άρης τής έδωσε το μαντήλι του να σκουπίσει τα μάτια της.

Η σειρά του μεγαλοεφοπλιστή να συγκινηθεί κι΄αυτός, ήρθε όταν επισκεφθήκανε τον Πατριάρχη Αθηναγόρα στο παλιό κτίριο του Οικουμενικού μεγάρου, όπου στεγάζεται η Κεφαλή της Ορθοδοξίας. Του ασπάστηκε το χέρι συγκινημένος. Δοκίμασαν όλοι γλυκό του κουταλιού, εκτός από τον Ωνάση που ήπιε καφέ. Ο Έλληνας κροίσος θέλησε να δώσει μια επιταγή, λέγοντας: «Για την ανακαίνιση των Πατριαρχείων, Παναγιώτατε…», αλλά η πανύψηλη βιβλική κολόνα κούνησε το κεφάλι: «Οι Τούρκοι δε μας επιτρέπουν παρά μικρές επιδιορθώσεις, όσες αρκούν για να μην καταρρεύσει το κτίριο». «Τότε για τους πτωχούς σας, Παναγιώτατε», είπε ο Αριστοτέλης που παιδί τον φώναζαν Αρίστο και τώρα η σκέψη του γύριζε πίσω στα σχολικά του χρόνια, σε μια 25η Μαρτίου, που ο πατέρας του τού μιλούσε για την εθνική παλιγγενεσία.

Όταν προσκάλεσε τον Πατριάρχη στη «Χριστίνα» για δείπνο, παρακάλεσε τους κυρίους να ντυθούν σοβαρά και τις κυρίες σεμνά. Δεν ήταν θρησκόληπτος ο Ωνάσης, σαν άλλους πλούσιους Έλληνες, όπως τους αδελφούς Σκούρα και Πάππας, που φιλούσαν στη σειρά τις εικόνες και σταυροκοπιόντουσαν συνεχώς. Έτρεφε όμως βαθιά μέσα του πίστη για όσα τον είχε διδάξει η γιαγιά του Γεσθημανή. Και ο Πατριάρχης ήταν το μπροστοκρίαρο ενός ελληνορθόδοξου ποιμνίου.» Στην βιογραφία του Ωνάση από τον Φρανσουά Φορεστιέ (δημοσιογράφος στο Nouvel Observateur, μυθιστοριογράφος και βιογράφος), διαβάζουμε για την επίσκεψη Κάλλας και Ωνάση στο Φανάρι:

Ο Μασόνος Πατριάρχης Αθηναγόρας Α΄, η πολιτική των Η.Π.Α. και η σημερινή Ουκρανία

Από π.Νικόλαος Μανώλης Απριλίου 28, 2018

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης

Πιό ἐπίκαιρο ἀπό ποτέ κρίνεται τό παρόν πόνημα τοῦ ὀσιολογιοτάτου μοναχοῦ π.Σεραφείμ Ζήση. Στίς μέρες μας τό ὄνομα τοῦ οἰκουμενιστῆ καί μασόνου Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, “παίζει” πολύ στήν ἐκκλησιαστική ἐπικαιρότητα. Σέ αὐτό συνετέλεσε τό πρόσφατο οἰκουμενιστικό συνέδριο στή θεολογική σχολή τοῦ ΑΠΘ, πού εὐτυχῶς χαρακτηρίστηκε ἀπό τήν πλήρη ἀποτυχία ὅσον ἀφορᾶ κυρίως τήν προσέλευση τοῦ κόσμου.

Μία σύντομη περίληψη διά χειρός τοῦ π. Σεραφείμ γιά τό ἄρθρο πού ἀκολουθεῖ εἶναι ἡ ἑξῆς: Στό παρόν ἄρθρο παρουσιάζεται καί ἀναλύεται ἐκτενῶς μία δημοσίευση τοῦ Ἑλληνοαμερικανοῦ καθηγητοῦ Ἀλεξάνδρου Κύρου, ὁ ὁποῖος πρό πολλῶν ἐτῶν πρότεινε, νά ἀναπτυχθοῦν καί πάλι οἱ σχέσεις ΗΠΑ καί Οἴκ. Πατριαρχείου, ὅπως στήν ἐποχή τῶν Μασόνων Προέδρου Τρούμαν καί Πατριάρχου Ἀθηναγόρου, ὥστε νά ἀξιοποιήσει καί τώρα, καί πάλι, ἡ Ἀμερική τό Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο, ἐναντίον τῆς ρωσσικῆς πολιτικῆς στήν Ἀνατολική Μεσόγειο καί τήν ἴδια τήν Ρωσσία. Ἡ ἐφαρμογή τῆς καταστροφικῆς αὐτῆς πολιτικῆς βλέπουμε νά ἐπιτείνεται αὐτή τή στιγμή μέ τήν ἀνάμειξη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στά ἐκκλησιαστικά πράγματα τῆς Οὐκρανίας.

---

Ὁ Μασόνος Πατριάρχης Ἀθηναγόρας Α΄,

ἡ πολιτική τῶν Η.Π.Α. καί ἡ σημερινή Οὐκρανία

Γεωπολιτική ἀνάλυση (μέρος α΄) :

Ἀθηναγόρας Σπύρου, ὁ «ἄνθρωπος τοῦ Προέδρου» ...

τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ (Ζήση)

Διαφαίνεται πλέον καθαρῶς στόν ὁρίζοντα ἡ προοπτική δυναμικῆς ἀναμείξεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, μέ βαρύτατη εὐθύνη τοῦ Προκαθημένου Του κ.κ. Βαρθολομαίου, στήν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας! Ταράσσει τά ὕδατα ἡ ἐπιδιωκόμενη καί διαφαινόμενη χορήγηση ἀπό τό Φανάρι αὐτοκεφαλίας στό σχισματικό Πατριαρχεῖο τοῦ Κιέβου, εἰς βάρος τῆς νομίμου ἐν Οὐκρανίᾳ ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας, τῆς Μητροπόλεως Κιέβου τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας (UOC-MP, τῆς ὑπό τόν Μητροπολίτη κ.  Ὀνούφριο). Τά γεγονότα φωτίζουν ἄπλετα, γιά μιά ἀκόμη φορά, τήν ἀτυχῆ ὑποδούλωση τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου τῆς ΚΠόλεως, ἐξ αἰτίας ὀλίγων ἐπιλέκτων προσώπων, στίς δυτικές, ἀμερικανικές τώρα, γεωπολιτικές προτεραιότητες. Ἡ κληρονομία τῶν Μασόνων Πατριαρχῶν Μελετίου Δ΄ (Μεταξάκη), ἀνθρώπου τῶν Βρεττανῶν, καί Ἀθηναγόρα Α΄ (Σπύρου), ἐκλεκτοῦ τῶν Ἀμερικανῶν, φαίνεται ὅτι δυστυχῶς «καλά κρατεῖ» ...

Ὅπως θά δοῦμε στό τέλος τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, ἡ ἐπιδιωκόμενη τελεία ἐκκλησιαστική ἀποξένωση τῶν Οὐκρανῶν Ὀρθοδόξων ἀπό τό Πατριαρχεῖο Μόσχας, ἐλέῳ τώρα τοῦ ἐν Φαναρίῳ Προκαθημένου, συμπίπτει «ἐντελῶς τυχαῖα» μέ τήν προσπάθεια τῶν Δυτικῶν Συμμάχων ἐδῶ καί 30 περίπου χρόνια (συμφώνως μέ τούς Kissinger, Brzezinski, βλ. κατωτέρω), νά ἀπομακρύνουν διαπαντός τήν Οὐκρανία, τήν κοιτίδα τοῦ ρωσσικοῦ πολιτισμοῦ, ἀπό τόν φυσικό γεωπολιτικό καί πολιτισμικό χῶρο της, τήν κυρίως Ρωσσία. Ἔτσι θά ἀποκλειστεῖ καί τό παραμικρό ἐνδεχόμενο ἐπανασυστάσεως μιᾶς Ὀρθοδόξου Ρωσσικῆς «Αὐτοκρατορίας», ὡς διηυρυμένης Ὁμοσπονδίας Δημοκρατιῶν, κατά τήν ὠμή ἐκτίμηση τοῦ Χένρυ Κίσσιντζερ.

Ἡ ὑπαγωγή τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολιτικῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου στίς γεωπολιτικές ἐπιλογές τοῦ NATO ὑπῆρξε “must” τῆς δυτικῆς διπλωματίας ἤδη ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Μασόνου Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, ὁ ὁποῖος κληροδότησε στούς διαδόχους του τήν γραμμή αὐτή. Εἶναι ἄκρως ἐνδεικτικό ἕνα ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ Ἀλεξάνδρου Κύρου πού ἀναλύουμε κατωτέρω ἐκτενῶς, ἐπικαιροποιώντας ἔπειτα τόν προβληματισμό αὐτό μέ ἀφορμή τήν Οὐκρανία (οἱ πιό ἐρευνητικοί ἀναγνῶστες θά βροῦν καί στίς ὑποσημειώσεις ἐνδιαφέρον ὑλικό).

● Περιεχόμενα:

Εἰσαγωγικά

1. Τό ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ Ἀλεξάνδρου Κύρου (ἀντίδοτο γιά τήν ἐθνοφυλετική ἀφέλεια)

2. Τό κείμενο τοῦ ἄρθρου τοῦ καθηγητοῦ Κύρου

3. Ἀνάλυση τοῦ ἄρθρου τοῦ καθ. Κύρου στά κυριώτερα σημεῖα του

4. Ἐξαγωγή συμπληρωματικῶν διαπιστώσεων ἀπό τό ἄρθρο

5. Τί ἀποκρύπτεται στό ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ Κύρου

6. Τό θέμα τῆς Οὐκρανίας: τό Φανάρι καί ἡ πολιτική τῶν ΗΠΑ στό παρόν

Ἐπίλογος

Εἰσαγωγικά

Πολλές φορές στήν πάροδο τῶν τελευταίων ἐτῶν ἔχουμε συζητήσει γιά τόν Οἰκουμενισμό μέ ἀνθρώπους (ἀκόμη καί σημαίνοντες), οἱ ὁποῖοι πραγματικῶς καί ἐκπεφρασμένως ἀνησυχοῦν γιά τήν πασιφανῆ ἐπιδείνωση τῶν θεολογικῶν πραγμάτων καί τήν διολίσθησή τους ἀπό τόν παλαιό «ἤπιο» Οἰκουμενισμό πρός τήν νεο-εποχική πανθρησκεία. Παρά ταῦτα, πολλοί ἐξ αὐτῶν τείνουν νά ὑποβαθμίζουν τό θέμα σέ μία ἁπλῆ καί παροδική θεολογική «μπόρα», σέ ἕνα ἰδεολογικό «φλέρτ» συγκεκριμένων προσώπων μέ τούς χώρους τοῦ θεολογικοῦ σχετικισμοῦ καί τοῦ ἀγαπισμοῦ. Διαπιστώνεται, δυστυχῶς, μιά γενική ἀδυναμία νά ἐντάξουν οἱ Ὀρθόδοξοι τόν Οἰκουμενισμό - ὡς κίνηση γιά τήν ἑνοποίηση ὁμολογιῶν καί θρησκειῶν - στόν εὐρύτερο χωρο-χρόνο τῆς παγκοσμιοποιήσεως καί τοῦ μοντερνισμοῦ. Ἔτσι, ἄλλοι προσβλέπουν στήν στιγμή τῆς φυσιολογικῆς ἀποβιώσεως τῶν πρωτεργατῶν τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (στάση πού ὡς Χριστιανούς πρέπει νά μᾶς βρίσκει ἐντελῶς ἀντίθετους)· ἄλλοι πάλιν ἐπαφίενται ἀποκλειστικῶς σέ κάποια μελλοντική «χιλιαστική» ἐλπίδα «ἀναλαμπῆς» τῆς Ὀρθοδοξίας ἤ ἄλλης «ἀποκαταστάσεως» τῶν πραγμάτων «ἀπό μηχανῆς». Εἶναι, νομίζω, δεδομένο ὅτι ἡ ὀρθόδοξη σωτηριολογία, ἐφ’ ὅσον προβάλλει τήν «συνεργία» Θεοῦ καί ἀνθρώπου, δέν μπορεῖ νά ἀποδέχεται τέτοιου εἴδους μοιρολατρική ὑποταγή καί ἡττοπάθεια ἔναντι τῶν καθοδηγουμένων ἐξελίξεων, ἰδίως τῶν ἐκκλησιαστικῶν.

Μπορεῖ, πράγματι, νά στερεῖται ἡ παγκοσμιοποίηση μιᾶς θρησκευτικῆς πλευρᾶς; Εἶναι δυνατόν νά ἔχει μείνει ἡ θρησκεία, μολονότι πανανθρώπινο καί ἀκαταμάχητο φαινόμενο, ἐκτός τῶν σχεδιασμῶν τῆς παγκοσμιοποιήσεως;  Μέ τήν παρουσίαση τῶν ἐδῶ ἀδιαμφισβήτητων τεκμηρίων, ἀποδεικνύεται σέ καθένα ἀναγνώστη ἀναντιρρήτως τό ἀντίθετο.

Ο μέγας οικουμενιστής οικουμενικός πατριάρχης κυρός Αθηναγόρας

Από π.Νικόλαος Μανώλης Απριλίου 19, 2018

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης

     Ἔχω ὁμιλήσει πολλάκις γιά τόν μέγα οἰκουμενιστή καί μασόνο πατριάρχη Ἀθηναγόρα πού οἱ αἱρετικές του δράσεις ἀνάγκασαν τρεῖς σεβάσμιους μητροπολίτες τῶν νέων χωρῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καθώς καί ὁλόκληρο σχεδόν τό ἁγιώνυμο Ὅρος, ὅλων δηλαδή σχεδόν τῶν ἱερῶν Μονῶν τοῦ ἁγίου Ὅρους, μέ πλῆθος ὀσιοτάτων μοναχῶν καί εὐλαβεστάτων ἱερομονάχων, νά τοῦ κόψουν τό μνημόσυνο καταγγέλλοντας μέ τόν τρόπο αὐτόν τήν ἀντορθόδοξη πορεία τοῦ Ἀθηναγόρα καί διατυπώνοντας ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων πώς δέν ἔχουν οὐδεμία πνευματική σχέση μαζί του καί πώς ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη τους δέν ταυτίζεται σέ καμιά περίπτωση μέ τήν πίστη καί τίς δοξασίες τοῦ κακόβουλου Πατριάρχη. 
     Διαβάστε στή συνέχεια τό πολύ κατατοπιστικό ἄρθρο τοῦ π. Ἀγγέλου Άγγελακόπουλου, πού ἔρχεται ταυτόχρονα μέ τό ντροπιαστικό οἰκουμενιστικό συνέδριο πού διεξάγεται στή θεολογική σχολή τοῦ ΑΠΘ, μέ θέμα τόν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα. Ὅλα δείχνουν πώς τό Φανάρι μέ ὅλους τους ὑπόλοιπους οἰκουμενιστικούς κύκλους ἐπιχειροῦν σιγά σιγά τήν ἁγιοποίησή του. Ὁ Κύριος τῶν Δυνάμεων ὅμως θά χαλάσει τά μοχθηρά καί αἱρετικά σχέδιά τους.

Ο ΜΕΓΑΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΥΡΟΣ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ

                                                                               Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος       Ἐν Πειραιεῖ 19-4-2018   

Αὐτές τίς ἡμέρες, 19 καί 20 Ἀπριλίου 2018, διεξάγεται στήν Θεολογική Σχολή τοῦ Α.Π.Θ. διεθνές οἰκουμενιστικό συνέδριο μέ θέμα : «Ἀθηναγόρας καί Οἰκουμένη : 70 Χρόνια ἀπό τήν ἐκλογή τοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα στόν Οἰκουμενικό Θρόνο καί ἀπό τήν ἴδρυση τοῦ Π.Σ.Ε.»^[1]. Σ’ αὐτό συμμετέχουν γνωστοί βετεράνοι καί νέοι οἰκουμενιστές κληρικοί καί λαϊκοί, ὅπως ὁ Σεβ. Μητρ. Ἀμορίου κ. Νικηφόρος, ὁ π. Γεώργιος Τσέτσης, ὁ Ἀριστείδης Πανώτης, ὁ Σεβ. Μητρ. Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρος, ὁ κ. Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, ὁ Σεβ. Μητρ. Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, ὁ κ. Γρηγόριος Λαρεντζάκης, ὁ κ. Γεώργιος Λαιμόπουλος, ὁ Σεβ. Μητρ. Νέας Κρήνης καί Καλαμαριᾶς κ. Ἰουστῖνος, ἡ κ. Βασιλική Σταθοκώστα, ὁ κ. Στυλιανός Τσομπανίδης, ὁ κ. Διονύσιος Βαλαής, ὁ κ. Κωνσταντίνος Χρήστου, ὁ Σεβ. Μητρ. Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβας, ὁ κ. Γεώργιος-Σπυρίδων Μάμαλος, ὁ κ. Βασίλειος Κουκουσᾶς καί ὁ κ. Παῦλος Σεραφείμ.

Ἐπειδή θεωροῦμε ὅτι στό ἀνωτέρω οἰκουμενιστικό συνέδριο θά κυριαρχήσει ἡ παραπληροφόρηση, ἡ στρέβλωση τῆς ἀληθείας, ἡ ἀπήχηση διαχριστιανικῶν οἰκουμενιστικῶν θέσεων, σά νά ἔχει λησμονηθεῖ καί ἀπαληφθεί ἡ πραγματική ἱστορία, σά νά ἔχει γίνει ἱστορική κάθαρση καί γενοκτονία τῆς μνήμης, μέ ἀποτέλεσμα νά δίδεται μιά μεροληπτική εἰκόνα τῶν πραγμάτων καί τῶν γεγονότων περί κυροῦ Ἀθηναγόρα, γιά τόν λόγο αὐτόν προβαίνουμε στήν ἐπανέκδοση καί ἐπαναδημοσίευση παλαιοτέρου κειμένου μας μέ ὁμώνυμο τίτλο, μέ μοναδικό σκοπό τήν φανέρωση καί ἀποκάλυψη τῆς πλήρους ἀληθείας.

Τά σχετικά μέ τόν Πατριάρχη κυρό Ἀθηναγόρα τά δανειζόμαστε ἀπό τό ἐξαίρετο, θαυμάσιο καί πολύ ἐμπεριστατωμένο κείμενο τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Ἰωάσαφ Μακρῆ «Ἱστορική ἀναδρομή τῆς προσεγγίσεως Ὀρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικῶν κατά τόν 20ο αἰώνα»^[2].

Α) Ἡ ἐκλογή τοῦ Πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρα

Ο ΜΕΓΑΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΝΑΝΑΚΙΑ ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΣΚΛΗΦΑΣ

Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας μπρος στην αναποδογυρισμένη Αγία Τράπεζα του κατεστραμμένου
Ι. Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Υψωμαθείων.
 [© Κληρονόμοι Δημητρίου Καλούμενου / Διπλωματικό και Iστορικό Aρχείο ΥΠΕΞ].

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Με αφορμή το Συνέδριο προς τιμήν του μακαριστού Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρα, που διοργάνωσε το Τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κατά το διήμερο 19-20 Απριλίου 2018, για τα 70χρονα από της εκλογής του στον Οικουμενικό Θρόνο (1948), ξεσπάθωσαν οι λεγόμενοι «αντι-οικουμενιστές»!
Άρθρα - σεντόνια εναντίον του μαρτυρικού Πατριάρχου! Και εκατοντάδες αντίστοιχα σχόλια. Όλο χολή…
Προεξάρχων της …πανηγύρεως ο κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, σχετικά κείμενα του οποίου μνημονεύουν όλοι οι ομόφρονες του αρθρογράφοι.
Ο ίδιος ο κληρικός Γκοτσόπουλος σε σχόλιά του σε φιλικό του ιστολόγιο απαντάει (sic), σε άλλους σχολιαστές με μόνιμη επωδό:
«Δεν σας λέει τίποτα ότι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας καταγγέλλουν τον Αθηναγόρα και τον επαινούν μόνο οι μασόνοι, οι θεοσοφιστές και τα μέντιουμ; Ποιον άλλο Πατριάρχη έχουν επαινέσει τόσο πολύ οι μασόνοι, οι θεοσοφιστές και οι πνευματιστές; Δεν σας προβληματίζει αυτό; 
Γιατί θέλετε στο θέμα της "μεγαλοσύνης" του Αθηναγόρα να παρουσιάζεστε ομόφρονος των μασόνων, θεοσοφιστών και μέντιουμ και όχι των Αγίων;» 
Ο κληρικός Γκοτσόπουλος επικαλείται – φευ! – σύγχρονους «αγίους» για να εκμηδενίσει τον Πατριάρχη Αθηναγόρα!
Όσοι τυχόν δεν έχουν την ίδια άποψη με αυτόν είναι «ομόφρονες των μασόνων, θεοσοφιστών και μέντιουμ»! Αυτό είναι το ήθος του συγκεκριμένου κληρικού και ανάλογο το ήθος του μητροπολίτη του, Πατρών Χρυσοστόμου Σκλήφα. Τυμβωρυχικόν!
Ο κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών Αναστάσιος Γκοτσόπουλος μας "αποδεικνύει" χρόνια τώρα πόσο μασόνος ήταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας. Ταυτόχρονα μας εξήγησε πόσο …κοντόφθαλμος ήταν ο Πατριάρχης και δεν μπόρεσε να αποτρέψει την συρρίκνωση της ομογένειας επί των ημερών του. Εκτός, δηλ. από προδότης της πίστεως – λόγω του «Οικουμενισμού» του – ήταν και «λίγος» ο - εντός εισαγωγικών «μέγας», κατά Γκοτσόπουλον – Πατριάρχης Αθηναγόρας, γιατί δεν μπόρεσε να προστατεύσει το ποίμνιο του, όπως «οι παλαιότεροι μαρτυρικοί Πατριάρχες». 

Γράφει επί λέξει ο κληρικός Α. Γκοτσόπουλος: 

Όταν εξελέγη Πατριάρχης ο Αθηναγόρας (1948) στην Κωνσταντινούπολη ζούσαν περίπου 250.000 Έλληνες με έντονη παρουσία στην οικονομική και πνευματική ζωή της Πόλεως. Το 1955 επί Πατριαρχίας του έγιναν τα περίφημα Σεπτεμβριανά, το πογκρόμ, ο αφανισμός τού ελληνισμού τής Κωνσταντινουπόλεως. Όπως αποδείχθηκε ολόκληρο το τουρκικό κράτος προετοιμαζόταν επί μακρόν εναντίον κάθε ελληνικού στοιχείου (εκκλησίες, νεκροταφεία, σπίτια, σχολεία, επιχειρήσεις, κλπ).

Αδυσώπητα τα ερωτήματα: 

- Πώς ο «μέγας» Αθηναγόρας δεν πήρε χαμπάρι τι σχεδίαζαν οι Τούρκοι κάτω από τη μύτη του; 

-  Πώς ο «μέγας» Αθηναγόρας δεν μπόρεσε με τις τόσες διασυνδέσεις και φιλίες (βλ. Τρούμαν….) να αποτρέψει το έγκλημα κατά του ποιμνίου του; 

- Πώς ο «μέγας» Αθηναγόρας δεν κατόρθωσε ούτε καν να ενημερώσει τον Ελληνισμό για να προστατευθεί στοιχειωδώς και να διαφυλάξει τα κειμήλιά του; 

- Πώς οι παλαιότεροι μαρτυρικοί Πατριάρχες του Γένους, επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με τις διασυνδέσεις τους ακόμα και στην οθωμανική Διοίκηση ενημερώνονταν και έτσι προλάβαιναν και προστάτευαν το ποίμνιό τους με φανερές και μυστικές ενέργειες; 

Και τέλος, πάλι επί του «μεγάλου» Αθηναγόρα, το 1964 δεν εκδιώχθηκαν οι υπόλοιποι Έλληνες για να παραμείνουν μετά το Κυπριακό (1974) εκεί οι σημερινοί μόλις 2.000-3.000; 

Ο Αθηναγόρας παρέλαβε ζωντανό Ελληνισμό στην Πόλη 250.000 ψυχές και τι παρέδωσε; Αληθινά πιστεύετε, αγαπητοί, ότι ήταν «μέγας»; 

Αυτά γράφει ο κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών. Και όπως αυτός ζητάει από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο «να ενεργήσει άμεσα και για την προστασία του ονόματος του πνευματικού του Πατέρα», δηλ. να μας αποδείξει ότι ο Πατριάρχης Αθηναγόρας δεν ήταν μασόνος – για να ειρηνεύσει ο δαιμονικός νους του κ. Γκοτσόπουλου – έτσι κι εγώ, με τη σειρά μου, ζητάω από τον Μητροπολίτη Πατρών Χρυσόστομο να πάρει θέση στα όσα ανιστόρητα γράφει ανενδοίαστα ο κληρικός του. Φυσικά δεν θα το κάνει γιατί δεν γνωρίζει ιστορία...

Σε κάθε περίπτωση, καταγγέλλω και πάλι τον κληρικό αυτό της Μητροπόλεως Πατρών Αναστάσιο Γκοτσόπουλο, για συστηματική και κατ’ εξακολούθησιν προσβολή της μνήμης του Πατριάρχου Αθηναγόρα και βέβαια για ανελέητο πόλεμο κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου.