Η διαστρέβλωση του βίου του αγ. Θ. Στουδίτη από π. Β. Βολουδάκη

Παρακολουθήσαμε μὲ μεγάλη λύπη ὅσα ἀντιπατερικὰ ὁ π. Βασίλειος Βολουδάκης δίδαξε στοὺς ἐνορῖτες του. Μᾶς λύπησε ἀκόμα περισσότερο ἡ διαστρέβλωση τῆς ἱστορίας, τῆς μαρτυρικῆς ζωῆς τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου (τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα φέρει καὶ ὁ Σύλλογός μας), ὁ ὁποῖος ὑπέστη τὰ πάνδεινα, ἐπειδὴ ἀκριβῶς διέκοψε τὴν κοινωνία μὲ τοὺς Ἐπισκόπους τῆς ἐποχῆς του, καί μάλιστα ἀκόμη καί γιά τήν παράβαση ἔστω καὶ μίας εὐαγγελικῆς ἐντολῆς.

Ἐπειδὴ λοιπόν ὁ π. Βασίλειος ἀπαξιώνει τὸν π. Εὐθύμιο, ποὺ ἔχει καταδείξει πολλάκις καὶ διὰ πολλῶν τεκμηρίων τὴν ὀρθόδοξη θέση γιὰ τὸ θέμα, καί κατ’ ἐπέκταση ὅλους ἐμᾶς ποὺ κατὰ δύναμη ἀκολουθοῦμε τὴ γραμμὴ τῆς ἀποτείχισης, θὰ ἐπικαλεσθοῦμε κείμενο ἄλλου συγγραφέα γιὰ τὸν ἅγιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη, πέρα ἀπὸ ἐκεῖνα τοῦ π. Εὐθύμιου ποὺ ἤδη δημοσιεύτηκαν.
Σὲ πρόσφατο ἄρθρο του ὁ θεολόγος κ. Λάμπρος Σκόντζος διαψεύδει τὴν ἀστήρικτη θέση ποὺ ἐξέφρασε ὁ π. Β. Βολουδάκης, ὁ ὁποῖος ἀμφιβάλλουμε ἂν διάβασε ὄχι μόνο ἐλάχιστο μέρος τοῦ συγγραφικοῦ ἔργου τοῦ Ἁγίου (ἐπιστολές, κατηχήσεις, διδαχές),  ἀλλά οὔτε κἄν τόν βίο του!  Ὑποστηρίζει  ὁ π. Βασίλειος, ὅτι ὁ ἅγιος Θεόδωρος δὲν εἶχε «διακόψει τὴν κοινωνία τὴν ἐκκλησιαστική» μὲ τοὺς Ἐπισκόπους τῆς ἐποχῆς του, ἐνῶ ὁ κ. Σκόντζος γράφει τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο, ὅτι δηλαδή, ὁ ἅγιος Θεόδωρος διέκοψε τὴν κοινωνία μὲ τοὺς πατριάρχες τῆς ἐποχῆς του, γιὰ τὴν παράβαση, μάλιστα, μιᾶς εὐαγγελικῆς ἐντολῆς.
Εἶναι γνωστὸ πὼς ὁ κ. Σκόντζος δὲν εἶναι ἀποτειχισμένος, ὁπότε ἐλπίζουμε ὅτι ὁ π. Βασίλειος  θὰ δεχθεῖ τὸ κείμενό του ἀμερόληπτα κι ἀντικειμενικὰ καὶ θὰ ἀνακαλέσει αὐτὴ καὶ ὅσες ἄλλες ἀνακρίβειες, ἠθελημένες ἢ μή, ἐξεστόμισε.

Χριστίνα Νάκου

Ο ασυμβίβαστος ομολογητής

ΑΓΙΟΣ  ΘΕΟΔΩΡΟΣ  Ο  ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ

Ο  ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ  ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

ΤΗΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ  ΜΑΣ

Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου – Καθηγητού

     Μια από τις πιο σεβαστές τάξεις των αγίων της Εκκλησίας μας είναι οι ομολογητές. Σε αυτή την τάξη ανήκουν οι άγιοι της Εκκλησίας μας, οι οποίοι έδωσαν τη μαρτυρία της πίστεώς τους, χωρίς να υπολογίσουν τις συνέπειες της ομολογίας τους αυτής. Δε θα ήταν υπερβολικό να υποστηρίξουμε πως η Εκκλησία μας είναι απόλυτα στηριγμένη στους αγώνες των αγίων ομολογητών Της, στη δισχιλιόχρονη πορεία Της στην ιστορία.

Ένας από τους μεγάλους ομολογητές της Ορθοδοξίας είναι και ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο οποίος έδρασε σε μια πολύ ταραγμένη για την Εκκλησία ιστορική περίοδο. Πρόκειται για την φοβερή εικονομαχική έριδα, η οποία συντάραξε τη βυζαντινή κοινωνία για περισσότερο από έναν αιώνα, με αφόρητες διώξεις των ορθοδόξων από τους εικονομάχους αυτοκράτορες (726-843). Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 759 από ευγενείς και ευσεβείς γονείς, οι οποίοι φρόντισαν να του δώσουν εκτός από την ευσέβεια και κατά κόσμον παιδεία, την οποία ο ίδιος αργότερα την χρησιμοποίησε για την Εκκλησία. Σπούδασε με επιμέλεια την ελληνική φιλοσοφία και τους Πατέρες της Εκκλησίας. 

Από μικρός αγαπούσε το Χριστό και λαχταρούσε να προσφέρει σε Αυτόν τη ζωή του. Έφηβος ακόμη, άφησε την καριέρα του ανώτερου κρατικού υπαλλήλου και αποσύρθηκε το 781 σε μοναστήρι στην Προύσα της Μ. Ασίας, όπου ηγούμενος ήταν ο θείος του Πλάτων. Αυτός τον μύησε στην ορθόδοξη πνευματικότητα και τον ενέπνευσε να αφιερώσει τη ζωή του για την προάσπιση της αλήθεια και της αυθεντικότητας της Εκκλησίας. Το 789 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον πατριάρχη Ταράσιο και το 794 ανέλαβε τη θέση του ηγουμένου της Μονής.

Δεν πρόλαβε να χαρεί την ηγουμενία του, διότι δύο χρόνια μετά ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο ΣΤ΄ (780-797) χώρισε τη σεμνή σύζυγό του Μαρία για χάρη μιας άλλης γυναίκας της Θεοδότης. Αφού έκλεισε σε μοναστήρι τη Μαρία, νυμφεύτηκε το ίδιο βράδυ κρυφά στα ανάκτορα τη Θεοδότη. Το μυστήριο τέλεσε ο ιερέας της Αγίας Σοφίας Ιωσήφ. Την επόμενη ημέρα έγινε η στέψη της ως βασίλισσα!

Η Θεοδότη ήταν εξαδέλφη του αγίου Θεοδώρου. Αυτό δεν τον εμπόδισε να ελέγξει την παρανομία του αυτοκράτορα και τη γελοιοποίηση του ιερού μυστηρίου του γάμου. Ζήτησε εξηγήσεις από τον πατριάρχη Ταράσιο γιατί δεν τιμώρησε τον ιερέα Ιωσήφ, και επειδή δεν πήρε επαρκείς εξηγήσεις διέκοψε το μνημόσυνό του. Οι κολακείες του αυτοκρατορικού ζεύγους δεν απέδωσαν και για τούτο άρχισαν οι διώξεις εναντίον του.  Εξορίστηκε στη Θεσσαλονίκη ως το 797, όπου ο Κωνσταντίνος εκθρονίστηκε και τυφλώθηκε από τη μητέρα του Ειρήνη την Αθηναία (797-802). Το 798 επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έγινε ηγούμενος της περίφημης Μονής του Στουδίου. Ευτύχησε να έχει στην ηγουμενία του περισσότερους από χίλιους μοναχούς. Μετέβαλλε τη Μονή σε κέντρο κοινωνικής ευποιΐας και πνευματικής ακτινοβολίας. Μεταξύ των άλλων στη Μονή γινόταν και αντιγραφή αρχαίων κωδίκων. Τότε αντιγράφηκαν και έφτασαν ως εμάς τα έργα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων.

 Αλλά και πάλι το 808 αναγκάστηκε να έρθει σε σύγκρουση με τον πατριάρχη Νικηφόρο, ο οποίος αποκατέστησε τον Ιωσήφ, κατ’ απαίτηση του αυτοκράτορα Νικηφόρου Α΄ (86-815) και διότι θεώρησε την εκλογή του αντικανονική. Εξορίστηκε αυτή τη φορά στη Χάλκη και διαλύθηκε η περίφημη Μονή του Στουδίου και αναστάλθηκε το κολοσσιαίο πνευματικό της έργο.

Το 811 επέστρεψε από την εξορία, αλλά τέσσερα χρόνια μετά, το 815 ανέβηκε στο αυτοκρατορικό θρόνο ο Λέων Ε΄ ο Αρμένιος, ο οποίος εγκαινίασε τη δεύτερη  εικονομαχική περίοδο. Στις 25 Μαρτίου του 815, Κυριακή των Βαΐων, ο άγιος Θεόδωρος αψηφώντας το διάταγμα για την καθήλωση και καταστροφή των Ιερών Εικόνων, μαζί με ιερείς, μοναχούς και ευσεβείς λαϊκούς, πήραν τις Ιερές Εικόνες και τις περιέφεραν στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι για  μια κόμη φορά ο άγιος Θεόδωρος θα αντιμετωπίσει την αυθαιρεσία της εξουσίας και θα διωχθεί. Αφού τον συνέλαβαν, τον ξυλοκόπησαν άγρια, τον κακοποίησαν και τον έστειλαν για τρίτη φορά εξορία, αυτή τη φορά στη Σμύρνη. Τον φυλάκισαν στα υγρά και σκοτεινά υπόγεια του μητροπολιτικού μεγάρου της πόλεως, όπου τον μαστίγωναν ανηλεώς καθημερινά και του στερούσαν ακόμη και το ψωμί και το νερό!  Εκεί κλονίστηκε σοβαρά η υγεία του.

Το 820 επί αυτοκράτορος Μιχαήλ Β΄ του Τραυλού (820-829) ανακλήθηκε από την εξορία. Όμως το 824 ήρθε σε σύγκρουση με τον Μιχαήλ για τον παράνομο γάμο και αυτού του αυτοκράτορα. Για μια ακόμη φορά ακολουθούμενος από ορισμένους στουδίτες μοναχούς, αναγκάστηκε να φύγει και πάλι από την αγαπημένη του Μονή, για την οποία τόσο κοπίασε. Βαριά άρρωστος άφησε τα εγκόσμια την 11η Νοεμβρίου του 826, αφού ζήτησε από τους μοναχούς να του διαβάσουν τον 118ο Ψαλμό. Παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Κύριο σε ηλικία 67 ετών.

Παρ’ όλες τις διώξεις και τις εξορίες του έγραψε σπουδαιότατα θεολογικά έργα. Διακρίθηκε επίσης ως σπουδαίος ποιητής και υμνογράφος, ο οποίος συνέθεσε τους περισσότερους ύμνους του Τριωδίου.

Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης είναι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα ασυμβίβαστου χριστιανού με τον αμαρτωλό και πτωτικό κόσμο. Εκφράζει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο το ασυμβίβαστο της Εκκλησίας με την αμαρτία και το αντιχριστιανικό πνεύμα. Αν και μοναχός προασπίστηκε τον ιερό θεσμό του γάμου, τον οποίο είχαν καταπατήσει οι ισχυροί της εποχής του. Προασπίσθηκε επίσης την αγία και αμώμητη πίστη της Ορθοδοξίας, η οποία είναι συνώνυμη με τη σωτηρία. Νομίζουμε ότι και η εποχή μας έχει ανάγκη αγίων και ομολογητών, σαν τον άγιο Θεόδωρο το Στουδίτη για να μπορέσουμε να βγούμε από το φοβερό πνευματικό τέλμα, στο οποίο έχουμε βυθισθεί!  

Πηγή: aktines

Αναρτήθηκε από Πατερική Παράδοση στις 9/07/2014 09:28:00 μ.μ.

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ ΩΣ ΑΝΤΙΠΑΠΙΚΟΣ ΑΓΙΟΣ τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ

Τις τελευταίες μέρες διεξήχθη ένας διάλογος μεταξύ ενός μέλους του Ο.Θ.Σ (σ.σ. εννοεῖ τον Ι.Κ.) και του μαρτυρικού αρχιμανδρίτου πατρός Ευθύμιου Τρικαμηνά, περί του μεγάλου αγωνιστού της Ορθοδοξίας Αγίου Θεόδωρου του Στουδίτου (759-826 ).

Κρίνουμε σκόπιμο να δημοσιοποιήσουμε αυτόν τον χρήσιμο διάλογο γιά ενημέρωσι των επισκεπτών αυτού του blog, αλλά και γιά συμμετοχή τους στο διάλογο.

Πέραν των όσων θα αναφερθούν στη συνέχεια από τους διαλεγομένους, περί της θέσης του αγίου έναντι της Ρώμης, ως λέγει ο Π. Χρήστου, "τα πέντε πατριαρχεία ονομάζει πεντακόρυφον κράτος της Ορθοδοξίας", ακριβώς εις την επιστολήν, ένθα ομιλεί και περί της αναφοράς του κράτους της Οικουμενικής Συνόδου εις τον πάπαν. (επ.2,129, P.G. 99,1417).

Το πρώτο κείμενο του αρχιμ. Ευθυμίου Τρικαμηνά που καταχωρούμε σήμερα, είναι λίγο μεγάλο σε έκτασι, αλλά αξίζει τον κόπο να το μελετήσετε, θα ωφεληθήτε πολύ.

Η εποχή μας θα ηδύνατο να χαρακτηρισθή ως η εποχή της διαστροφής των πάντων. Η εποχή δηλαδή κατά την οποία αμφισβητούνται και διαστρέφονται και αυτά τα ηλίου φαεινότερα, τα βοώντα από μόνα των, τα μη δεχόμενα άλλη ερμηνεία. Είναι κυρίως η εποχή κατά την οποία αφήνομε να διαιωνίζωνται και να παγιώνωνται οι σύγχρονες παρεκτροπές και παραβάσεις και ασχολούμεθα με την δήθεν διόρθωσι των παλαιών, η προσέγγισις των οποίων γίνεται με καθαρά προτεσταντικό και δυτικό πνεύμα. Συνήθως γινόμεθα αποδέκτες και αναμεταδίδομε όσα οι ορθολογιστές θεολογούντες παράγουν, οι οποίοι και αυτοί στηρίζονται σε μελέτες αιρετικών και εχθρών της Ορθοδοξίας. Οι διερευνήσεις και διορθώσεις των συγχρόνων ορθολογιστών στρέφονται και σε πάγιες θέσεις της Εκκλησίας, οι οποίες αφορούν συγκεκριμένους αιρετικούς η αγίους. Κατ’ αυτόν λοιπόν τον τρόπο παρουσιάζουν την Εκκλησία ως σφάλλουσα και τους εαυτούς των ως διορθωτάς των σφαλμάτων της. Και λέγοντας Εκκλησία εννοούμε την διαχρονική πίστι και συνείδησι δια τα εν λόγω θέματα.

Μία τέτοια εσφαλμένη αντίληψις διαδίδεται στις ημέρες μας και δια τον όσιο Θεόδωρο τον Στουδίτη. Οι κατηγορίες οι οποίες του αποδίδονται από τους συγχρόνους είναι κυρίως η αυστηρότης του και η αποτείχισίς του δια τον παράνομο γάμο του αυτοκράτορος και το ότι ήτο φιλοπαπικός και υποστηρικτής του παπικού πρωτείου. Δια μεν την αυστηρότητά του στο θέμα της ευλογίας υπό της Εκκλησίας της μοιχείας του αυτοκράτορος, εμείς ειδικά στις ημέρες μας, δεν δυνάμεθα να κατανοήσωμε την ακρίβεια του οσίου, εφ’ όσον δια των διαζυγίων διαλύομε τους νομίμους γάμους και δια των δευτέρων και τρίτων γάμων επιβραβεύομε η στεφανώνομε τη μοιχεία. Δια δε τα φιλοπαπικά του αισθήματα είναι ίσως η μεγαλύτερη διαστροφή και αδικία στο πρόσωπό του. Δια να ιδούμε δε τα πραγματικά του αισθήματα και τις θέσεις του στο θέμα του Παπισμού και του πρωτείου του Πάπα είναι ανάγκη να παρουσιάσωμε όλα τα σχετικά κείμενα, εις τρόπον ώστε να εξαχθούν αβίαστα τα συμπεράσματά μας και να τοποθετηθούν τα πράγματα στη θέσι των.

Ο Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης και οι επιστολές του στους Πάπες της Ρώμης.(Ι.Καρδάση)

Εισαγωγικά
Είναι γνωστόν, ότι ουδείς αναμάρτητος, αλλά και ουδείς αλάνθαστος. Αυτό ισχύει για τους πάντες, ακόμη και τους αγίους, ζώντες και κεκοιμημένους. Οι άγιοι, ούτε αλάνθαστοι είναι, ούτε αναμάρτητοι, αλλά οι πλέον θεραπευμένοι μέσα στο απέραντο νοσοκομείο, που αποκαλείται Εκκλησία του Χριστού. Η Εκκλησία του Χριστού, έχει κεφαλή τον Χριστό, τον μόνον αναμάρτητο, τον μόνον αλάνθαστο, αλλά και τον μόνο πραγματικά άγιο («εις άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός……….»). Όλα τα μέλη της Εκκλησίας είναι αμαρτωλά και κάνουν λάθη, είτε μεμονωμένα, είτε συναθροισμένα εν Συνόδω, όπως μας αποκαλύπτει η ΣΤ΄ Οικουμενική, που αναφέρει, ότι «δογμάτισε απλανώς και ουχί αλαθήτως». Μπορεί να δογμάτισε με λάθη, αλλά δεν το έκανε για να παραπλανήσει. Η Εκκλησία του Παρακλήτου, πράγματι έχει όλα τα μέλη της αμαρτωλά, ζώντα και κεκοιμημένα και μέχρι την τελική Κρίση. Μετά την Κρίση, η Εκκλησία των Εσχάτων δεν θα έχει πλέον μέλη αμαρτωλά, αλλά μέλη ευρισκόμενα είτε στην Βασιλεία των Ουρανών, είτε στην Κόλαση.
Τα περί του αντιθέτου έχει προ αιώνων θεσπίσει ο Παπισμός, ήδη από τον πάπα άγιο Αγαπητό Α΄ και δέχεται το ακριβώς αντίθετο, δηλ. ότι οι άγιοι είναι αλάνθαστοι και τούτο για να στηρίξει το αλάθητο του Πάπα. Παρασυρμένοι και ορθόδοξοι θεολόγοι, δυστυχώς, το πιστεύουν και το διακηρύττουν.
Εφ’ όσον λοιπόν οι πάντες θεωρούνται αμαρτωλοί και μη αλάνθαστοι, είναι φυσικό να συμπεριλαμβάνεται και ο άγιος Θεόδωρος Στουδίτης, ο οποίος εκδήλωσε έντονα τον φιλοπαπισμό του, προφανώς για να στηριχθεί στον αγώνα του κατά τον εικονομάχων, πλην όμως υπερέβη τα εσκαμμένα, μη γνωρίζοντας δε το ποιόν και την τακτική των παπών, στους οποίους απευθύνθηκε, προέβη σε δηλώσεις και ενέργειες απαράδεκτες, για ορθόδοξο ιερομόναχο.
Τούτο πιστοποιείται από πολλούς, μεταξύ των οποίων οι: Ζωναράς, Σιαμάκης, Παπαρρηγόπουλος, Φατούρος, Ράνσιμαν και άγιος Νεκτάριος. Ειδικά ο τελευταίος διατυπώνει βαρύτατους χαρακτηρισμούς για τον άγιο, για ιδιοτέλεια και διαστροφή του Ευαγγελίου! Ίσως επειδή υπήρξε τύπος επαναστατικός και θυελλώδης, γι’ αυτό και κυνηγήθηκε, αφορίστηκε και εξορίστηκε από 4 αγίους Πατριάρχες (Ταράσιο, Νικηφόρο Α΄, Μεθόδιο Α’, Φώτιο Α΄).
Τα ανωτέρω αναφέρονται, όχι για να κατηγορήσει κανείς έναν άγιο της Εκκλησίας μας, άπαγε της βλασφημίας, αλλά για να προφυλάξει, στη λαθεμένη αντίληψη, ότι τα λεχθέντα και πραχθέντα από έναν άγιο είναι θέσφατα και ότι ενδέχεται οι άγιοι άνθρωποι να είναι και αλάνθαστοι, που αποτελεί μια λαθεμένη παπική αντίληψη.
ΙΚ
—————————————————————————————————————————



ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΗ
     ΦΙΛΟΠΑΠΙΣΜΟΣ
 

ΣΤΟΥΔΙΤΕΣ ΜΟΝΑΧΟΙ
Οι Στουδίτες (ακοίμητοι) μοναχοί ασκούσαν μεγάλη επιρροή στα εκκλησιαστικά πράγματα, κατά τον 5ο και τις αρχές του 6ου αι. η καταδίκη τους όμως από τον Ιουστινιανό Α΄ για την αντίδρασή τους στο θεοπασχιτικό διάταγμα, καίτοι δεν έπληξε τη Μονή, αποδυνάμωσε οπωσδήποτε την ακτινοβολία της. Κατά την περίοδο της Εικονομαχίας αναδείχθηκε σε μεγάλο κέντρο του αγώνα εναντίον των Εικονομάχων, αλλά το 765 καταστράφηκε από τους διωγμούς του Κων/νου Ε΄ εναντίον των Εικονόφιλων. Μετά την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο (787) ανέκτησε την παλαιότερη ακτινοβολία της, η οποία κορυφώθηκε κατά την β΄ περίοδο της Εικονομαχίας (815-843), χάρις στους αγώνες των μεγάλων ηγουμένων της, αγίων Θεοδώρου και Πλάτωνος (αδελφού της μητέρας του Θεόδωρου), υπέρ της τιμής των ιερών εικόνων. .

Μεγάλη ακμή γνώρισε επί των ημερών του Θεοδώρου Στουδίτη (9ος αιώνας) και ύστερα, οπότε με την εγκατάσταση της αδελφότητας των Σακκουδιτών η μοναχική αδελφότητα έφτασε να αριθμεί πάνω από 700 μοναχούς. Στους αιώνες που λειτούργησε απέκτησε μεγάλη φήμη, αναδείχθηκε στην πολυπληθέστερη Μονή της Πόλης και αποτέλεσε πνευματικό κέντρο της Αυτοκρατορίας.

Οι μοναχοί της ονομάζονταν Στουδίτες και η οργάνωση του βίου τους αποτέλεσε πρότυπο για ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο. Τρεις Αυτοκράτορες, ο Μιχαήλ Ε’ ο Καλαφάτης (1042), ο Ισαάκ Κομνηνός (1059) και ο Μιχαήλ Ζ’ ο Δούκας (1078) αποσύρθηκαν εκεί και έγιναν Στουδίτες, ενώ τρεις Στουδίτες έγιναν Πατριάρχες: Ο Αντώνιος Γ΄ (974-980), ο Αλέξιος Α΄ (1025-1043) και ο Δοσίθεος (1190-1191) έγιναν Οικουμενικοί Πατριάρχες, ενώ ο Δοσίθεος προηγουμένως διετέλεσε και Πατριάρχης Ιεροσολύμων

Πῶς ἀνέχονται οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς τὴν διαστρέβλωση τῆς διδασκαλίας τοῦ ἁγ. Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου ἀπὸ τὸν Πειραιῶς κ. Σεραφείμ;

       Περιμέναμε μιὰ τοποθέτηση τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν ἢ τῶν ἱστολογίων ποὺ τοὺς ὑποστηρίζουν, σχετικὰ μὲ τὴν πρωτοφανῆ ἐνέργεια τοῦ Μητροπολίτη Πειραιῶς καὶ τοῦ Ἀντιαιρετικοῦ Γραφείου τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς νὰ διοργανώσουν μιὰ στημένη Ἡμερίδα, μὲ μοναδικὸ σκοπὸ νὰ διαστρεβλώσουν τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, σχετικὰ μὲ τὴν πρακτικὴ τῆς Διακοπῆς Μνημοσύνου ποὺ οἱ Ἅγιοι μας μᾶς παρέδωσαν.

Περιμέναμε ἐκεῖνα τὰ ἱστολόγια ποὺ δὲν ἀφήνουν τίποτα ἀσχολίαστο, καὶ ποὺ μάλιστα ἔχουν ἡρωποιήσει τὸν Μητροπολίτη Πειραιῶς, νὰ πάρουν θέση τώρα, ποὺ ὁ π. Εὐθύμος Τρικαμηνᾶς ἀπέδειξε μὲ παράθεση πολλῶν κειμένων ὅτι ὁ μητροπ. Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ παραποίησε σκόπιμα καὶ κυριολεκτικὰ ΚΑΤΑΚΡΕΟΥΡΓΗΣΕ τὴν διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου (ἀνέντιμα, ἀνερυθρίαστα καὶ ὡς φαίνεται ἀμετανόητα), μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴν θέση τῶν πατέρων τῆς «Συνάξεως Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν», οἱ ὁποῖοι ὡς ἄλλοι μετα-πατερικοὶ θεολόγοι διαστρέφουν καὶ διαγράφουν τὴν Ἱερὴ Παράδοση καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας περὶ Ἀποτειχίσεως.

Δυστυχῶς, ὅμως, οὔτε ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς ἐνοχλεῖται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀπεδείχθη ἡ διαστροφὴ ποὺ τόλμησε νὰ κάνει στὰ ἔργα τοῦ Ἁγίου, οὔτε οἱ Πανεπιστημιακοὶ καθηγητὲς τῆς «Συνάξεως», οὔτε τὰ μέλη τῆς «Συνάξεως», οὔτε τὸ κατ’ εὐφημισμὸν πλέον «Ἀντιαιρετικὸ Γραφεῖο τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς», καὶ ὁ ὑπεύθυνός του π. Παῦλος Δημητρακόπουλος, ποὺ ὡς φαίνεται εἶχε τὴν πονηρὴ ἔμπνευση τῆς πραγματοποίησης αὐτῆς τῆς Ἡμερίδος!

Ἐπειδὴ τὸ θέμα τῆς διαστροφῆς τῆς διδασκαλίας ἑνὸς Ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας εἶναι σοβαρότατο, ἑνὸς Ἁγίου μάλιστα ποὺ ἀγωνίστηκε σὲ καιροὺς παρόμοιους μὲ τοὺς δικούς μας, καιροὺς τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· ἑνὸς Ἁγίου ποὺ τὸν συναντοῦμε συχνότατα στὴν Λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας (ἀφοῦ πάρα πολλοὶ ὕμνοι εἶναι γραμμένοι ἀπ’ αὐτόν), γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ἐπαναλαμβάνουμε τὴν δημοσίευση τῆς Κριτικῆς μελέτης τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ, προτάσσοντας τὸ προχθεσινὸ κείμενο τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, ὁ ὁποῖος παραθέτει ἕνα σχετικὸ μὲ τὸ θέμα κείμενο τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου καὶ δίδει ἕνα χαρακτηρισμὸ γι’ αὐτόν.

Γράφει ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος γιὰ τὸν ἅγιο θεόδωρο: «Ὁ ἀτρόμητος ὁμολογητὴς τῶν θεανθρωπίνων ὀρθοδόξων ἀληθειῶν ἀναγγέλλει εἰς ὅλους τους ἀνθρώπους ὅλων τῶν κόσμων:

«Τὸ γὰρ κοινωνεῖν παρὰ αἱρετικοῦ ἢ προφανῶς διαβεβλημένου κατὰ τὸν βίον ἀλλοτριᾶ Θεοῦ καὶ προσοικειοῖ τῷ Διαβόλῳ». Κατὰ τὸν ἴδιον ὁ ἄρτος τῶν αἱρετικῶν δὲν εἶναι «σῶμα Χριστοῦ» (Ἁγ. Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου). Διὰ τοῦτο, «Ὡς οὖν ὁ θεῖος ἄρτος ὑπὸ τῶν Ὀρθοδόξων μετεχόμενος, πάντας τοὺς μετόχους ἓν σῶμα ἀποτελεῖ. Οὕτω δὴ καὶ ὁ αἱρετικός (ἄρτος) κοινωνοὺς τοὺς οὕτω αὐτοῦ μετέχοντας ἀλλήλων ἀπεργαζόμενος, ἓν σῶμα ἀντίθετον Χριστῷ παρίστησι» (Ἁγ. Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου).

Ἐπὶ πλέον, «Ἡ παρὰ τῶν αἱρετικῶν κοινωνία οὐ κοινὸς ἄρτος ἀλλὰ φάρμακον (= δηλητήριον), οὐ σῶμα βλάπτον, ἀλλὰ ψυχὴν μελαῖνον καὶ σκοτίζον» (Ἁγ. Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου).

(Ἀπὸ τὸ βιβλίον ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ).

Κριτική στην Εισήγηση του Πειραιώς κ. Σεραφείμ περί Αποτειχίσεως, του π. Ευθ. Τρικαμηνά

Ιησούς Χριστός: ο ελευθερωτής των ψυχών μας, του π Γεωργίου Μεταλληνού

Στο απολυτίκιο της εορτής της Υπαπαντής ο Χριστός χαρακτηρίζεται «ελευθερωτής των ψυχών ημών». Διότι σώζει, ενεργώντας απελευθερωτικά πρός δύο κατευθύνσεις, εσωτερικά και εξωτερικά. Ελευθερώνει πρώτα από την εσωτερική δουλεία, τη δουλεία του Διαβόλου και των παθών. Καθαρίζει την καρδιά από την αμαρτία, για να βρεί ο άνθρωπος την εσωτερική ενότητα και ισορροπία του και να μπορέσει να δημιουργήσει αδελφική κοινωνία με τους συνανθρώπους του. Η διαδικασία της αποκαταστάσεως της εσωτερικής ενότητας του ανθρώπου παίρνει τη μορφή μιάς θεραπείας. Γι’ αυτό ο Χριστός ονομάζεται στη Θεία Λειτουργία «ιατρός τών ψυχών καί τών σωμάτων ημών». Ο άνθρωπος, εισερχόμενος στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία, δέχεται μιά αγιοπνευματική «θεραπευτική αγωγή», που αναπτύσσεται στα στάδια «κάθαρση – φωτισμός – θέωση». Για να μεταμορφωθεί η εγωκεντρική και εγωιστική αγάπη του ανθρώπου σε ανιδιοτελή, πρέπει ο άνθρωπος να ακολουθήσει αυτή την πορεία. Αγωνίζεται, με βοηθό και συνεργό τη Χάρη του Χριστού, να τηρεί τις εντολές Του, για να καθαρθεί η καρδιά και να φωτισθεί από το Άγιο Πνεύμα. Ο άνθρωπος καλείται να γίνει πρώτα «δούλος Ιησού Χριστού», κάτι που ήταν τίτλος τιμής για τον Απ. Παύλο. Υποδουλομένος εκούσια στον Χριστό, ελευθερώνεται από τη δουλεία της αμαρτίας (Ρωμ. 6, 18). Η τραγικότητα του αμετανόητου ανθρώπου συνίσταται στο να θεωρεί τη δουλεία του ως ελευθερία και να περιμένει καρπούς ελευθερίας από την κατάσταση της δουλείας. Γι’ αυτό απογοητεύουν, τελικά, τα πολιτικοκοινωνικά συστήματα, διότι δεν μπορούν να ελευθερώσουν εσωτερικά τον άνθρωπο.

 Ο Χριστός ελευθερώνει με τη δική Του ελευθερία (Γαλ. 5, 1). Καλεί, γι’ αυτό, να «γνωρίσουμε την αλήθεια Του – τον ίδιο τον Χριστό ώς αλήθεια – για να ελευθερωθούμε». «Γνώσεσθε τήν αλήθειαν καί η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιωάν. 8, 32). Αυτό σημαίνει μετοχή στην πνευματική ζωή. Από την εσωτερική δε ελευθερία ξεκινά εν Χριστώ και κάθε αγώνας για εξωτερική (κοινωνική – εθνική) ελευθερία. Είναι αδύνατο να «επαγγέλλεται (κανείς) ελευθερίαν», ενώ μένει «δούλος τής φθοράς» (Β΄ Πέτρ. 2, 19). Ο Χριστός ελευθερώνει εσωτερικά, για να ανακαινίσει τον κόσμο, χωρίς συστήματα και μανιφέστα. Αυτό συνέβη με τη Σάρκωσή Του, που είναι εισαγωγή της δικής Του ζωής, της Χριστοζωής, στον κόσμο.

 Ο Χριστός βρήκε ένα κόσμο, στον οποίο ο άνθρωπος δεν είχε καμιά προσωπική αξία, παρά μόνο ώς μέσο για τους σκοπούς του Κράτους. Κοινωνικά δικαιώματα είχε μόνο ο κύκλος των ελευθέρων πολιτών. Επικρατούσαν, εξάλλου, οι θεσμοί της βρεφοκτονίας, νηπιοκτονίας, της εκθέσεως των βρεφών. Η γυναίκα ήταν ιδιοκτησία του ανδρός, ζώντας για χάρη του. Φιλόσοφοι, όπως ο Αριστοτέλης, θεωρούσαν τον θεσμό της δουλείας φυσικό. Και όλα αυτά δεν ήσαν απλές παραβάσεις, αλλά θεσμοί. Η μικρή αναλαμπή των στωικών είχε ελάχιστα αποτελέσματα, οδηγούσε δε σε άλλες πλάνες. Δια του Χριστού και εν Χριστώ συνετελέσθη η ανύψωση του ανθρώπου, επικυρωμένη αιώνια με τη Σάρκωση του Θεανθρώπου. Ο άνθρωπος απέκτησε ανείπωτη αξία, «εξαγορασμένος» με τό αίμα τού Χριστού (Α΄ Κορ. 6, 20). Για τόν άνθρωπο πέθανε ο ίδιος ο Χριστός (Ρωμ. 14, 15). Μόνο ο Χριστός διεκήρυξε ότι οι θεσμοί είναι υπηρετικοί του ανθρώπου και όχι κύριοί του, με τον ανυπέρβλητο λόγο του: «τό Σάββατον διά τόν άνθρωπον εγένετο, ουχ ο άνθρωπος διά τό Σάββατον» (Μάρκ. 2, 27). Ο Χριστός εξίσωσε τον άνδρα με τη γυναίκα (πρβλ. Κολ. 3, 11) και κατήργησε κάθε «αποθέτη» ή «καιάδα». Έθραυσε, ακόμη, τα δεσμά της δουλείας στην ίδια την πράξη, μεταβάλλοντας τον δούλο από «έμψυχον κτήμα» (Αριστοτέλης) σε «αδελφόν αγαπητόν» του Κυρίου του (βλ. την επιστολή Πρός Φιλήμονα).

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος - Χριστὸς γεννᾶται (Ἀποσπάσματα ἐκ τῆς Ὁμιλίας ΛΗ´)

Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε· Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε· Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθητε. ᾌσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ καί, ἵν᾿ ἀμφότερα συνελὼν εἴπω, Εὐφραινέσθωσαν οἱ οὐρανοί, καὶ ἀγαλλιάσθω ἡ γῆ, διὰ τὸν ἐπουράνιον, εἶτα ἐπίγειον.Κἀγὼ βοήσομαι τῆς ἡμέρας τὴν δύναμιν: Ὁ ἄσαρκος σαρκοῦται. Ὁ Λόγος παχύνεται. Ὁ ἀόρατος ὁρᾶται. Ὁ ἀναφὴς ψηλαφᾶται. Ὁ ἄχρονος ἄρχεται. Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ Υἱὸς ἀνθρώπου γίνεται, «Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἑβρ. 13, 8)
Ἓν ἐκ δύο τῶν ἐναντίων, σαρκὸς καὶ Πνεύματος· ὧν τὸ μὲν ἐθέωσε, τὸ δὲ ἐθεώθη. Ὢ τῆς καινῆς μίξεως! ὢ τῆς παραδόξου κράσεως! ὁ ὢν γίνεται καὶ ὁ ἄκτιστος κτίζεται καὶ ὁ ἀχώρητος χωρεῖται, διὰ μέσης ψυχῆς νοερᾶς μεσιτευούσης Θεότητι καὶ σαρκὸς παχύτητι. Καὶ ὁ πλουτίζων πτωχεύει· πτωχεύει γὰρ τὴν ἐμὴν σάρκαν, ἵν᾿ ἐγὼ πλουτήσω τὴν αὐτοῦ Θεότητα. Καὶ ὁ πλήρης κενοῦται· κενοῦται γὰρ τῆς ἑαυτοῦ δόξης ἐπὶ μικρόν, ἵν᾿ ἐγὼ τῆς ἐκείνου μεταλάβω πληρώσεως. Τίς ὁ πλοῦτος τῆς ἀγαθότητος; Τί τὸ περὶ ἐμὲ τοῦτο μυστήριον; Μετέλαβον τῆς εἰκόνος καὶ οὐκ ἐφύλαξα· μεταλαμβάνει τῆς ἐμῆς σαρκός, ἵνα καὶ τὴν εἰκόνα σώσῃ καὶ τὴν σάρκα ἀθανατίσῃ. Δευτέραν κοινωνεῖ κοινωνίαν, πολὺ τῆς προτέρας παραδοξοτέραν· τότε μὲν τοῦ κρείττονος μετέδωκε, νῦν δὲ μεταλαμβάνει τοῦ χείρονος. Τοῦτο τοῦ προτέρου θεοειδέστερον· τοῦτο τοῖς νοῦν ἔχουσιν ὑψηλότερον.
    Ὁ Χριστὸς γεννιέται, δοξάσατε. Ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὸν οὐρανὸ συναντῆστε (τον). Ὁ Χριστὸς ἐπάνω στὴν γῆ ὑψωθεῖτε. Τραγουδῆστε γιὰ τὸν Κύριο ὅλη ἡ γῆ καὶ νὰ γιὰ νὰ πῶ καὶ τὰ δυὸ μαζί: Νὰ εὐφρανθοῦν οἱ οὐρανοὶ καὶ νὰ ἀγαλλιάσει ἡ γῆ γιὰ τὸν ἐπουράνιο, ἔπειτα ἐπίγειο.Καὶ ἐγὼ θὰ φωνάξω τὴν δύναμη (σημασία) τῆς ἡμέρας: Ὁ ἄσαρκος σαρκώνεται. Ὁ Λόγος γίνεται ὑλικός. Ὁ ἀόρατος ὀρᾶται. Ὁ ἀναφὴς ψηλαφιέται. Ὁ ἄχρονος ἀρχίζει, «Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερα ὁ ἴδιος καὶ στοὺς αἰῶνες».
Ἕνα (πρόσωπο) ἀπὸ δυὸ ἀντίθετα (φύσεις), σάρκα (ἀνθρώπινη φύση) καὶ Πνεῦμα (Θεία φύση). Ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἡ μιὰ (ἡ Θεία) ἐθέωσε, καὶ ἡ ἄλλη (ἡ ἀνθρώπινη) ἐθεώθηκε. Ὢ τῆς καινούριας μίξεως! Ὢ τῆς παραδόξου συνθέσεως! Ὁ ὢν δημιουργεῖται καὶ ὁ ἄκτιστος κτίζεται καὶ ὁ ἀχώρητος χωρεῖται διὰ μέσου νοερῆς ψυχῆς ποὺ μεσιτεύει στὴν Θεότητα καὶ (διὰ μέσου) τῆς ὑλικότητας τῆς σάρκας. Καὶ ὁ πλουτίζων πτωχεύει. Ἐπειδὴ πτωχεύει (λαμβάνοντας) τὴν δική μου σάρκα, γιὰ νὰ πλουτήσω ἐγὼ ἀπὸ τὴν δική του Θεότητα. Καὶ ὁ πλήρης ἀδειάζει, ἐπειδὴ ἀδειάζει ἀπὸ τὴν δόξα του γιὰ λίγο, γιὰ νὰ μεταλάβω ἐγὼ ἀπὸ τὴν πληρότητά του. Ποιὸς ὁ πλοῦτος τῆς ἀγαθότητας; Τί εἶναι αὐτὸ τὸ μυστήριο (ποὺ ἔγινε) γιὰ μένα; Μετάλαβα τὴν εἰκόνα (του) καὶ δὲν τὴν ἐφύλαξα. Μεταλαμβάνει τὴν δική μου σάρκα, καὶ γιὰ νὰ σώσει τὴν εἰκόνα καὶ γιὰ νὰ ἀθανατήσει τὴν σάρκα. Δεύτερη πραγματοποιεῖ κοινωνία, πολὺ παραδοξότερη τῆς πρώτης (τῆς δημιουργίας). Τότε μετέδωσε τὸ καλύτερο (τὴν εἰκόνα του), ἐνῷ τώρα μεταλαμβάνει τὸ χειρότερο (τὴν σάρκα μου). Αὐτὸ εἶναι ἀπὸ τὸ προηγούμενο θεοπρεπέστερο. Αὐτὸ εἶναι σὲ ὅσους ἔχουν νοῦ ὑψηλότερο.
«Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε, Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε, Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθηκε. ᾌσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ…» Μ᾿ ἕνα λόγο: Ἂς εὐφραίνωνται οἱ οὐρανοὶ καὶ ἂς ἀγάλλεται ἡ γῆ γιὰ τὸν ἐπουράνιο, ποὺ κατόπιν ἔγινε ἐπίγειος. Ὁ Χριστὸς παρουσιάζεται μὲ ἀνθρώπινο σῶμα, ἀγαλλιᾶσθε μὲ τρόμο καὶ χαρά. Μὲ τρόμο γιὰ τὴν ἐνοχὴ τῆς ἁμαρτίας καὶ μὲ χαρὰ γιὰ τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας…
Πάλι διαλύεται τὸ σκοτάδι, πάλι ὑπάρχει τὸ φῶς. Πάλι τιμωρεῖται μὲ σκοτάδι ἡ Αἴγυπτος καὶ πάλι ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς φωτίζεται μὲ τὸν πύρινο στύλο. Ὁ λαὸς ποὺ καθόταν στὸ σκοτάδι τῆς ἀγνοίας, ἂς δὴ τὸ μεγάλο φῶς τῆς θεογνωσίας. «Τὰ ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδοὺ γέγονε τὰ πάντα καινά». Τὸ νεκρὸ γράμμα ὑποχωρεῖ. Τὸ πνεῦμα ἐπικρατεῖ. Οἱ σκιὲς τοῦ νόμου περνοῦν. Ἡ ἀλήθεια θριαμβεύει. Ὁ Μελχισεδέκ, ποὺ ἦταν ἕνας τύπος, τώρα δείχνει ποιὸν προεσήμαινε, δηλαδὴ τὸν Χριστό. Αὐτός, ποὺ ὡς Θεὸς δὲν ἔχει μητέρα, γεννιέται χωρὶς πατέρα. Γιατί στὸν Δημιουργό της φύσεως δὲν ἰσχύουν οἱ φυσικοὶ νόμοι. Ὅλα τὰ ἔθνη χειροκροτῆστε, γιατί «παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν, υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν, οὗ ἡ ἀρχὴ ἐπὶ τοῦ ὠμοῦ αὐτοῦ καὶ καλεῖται τὸ ὄνομα αὐτοῦ μεγάλης βουλῆς ἄγγελος». Ἂς φωνάζῃ δυνατὰ ὁ Ἰωάννης Βαπτιστής: «Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου». Καὶ ἐγὼ θὰ φωνάζω τὴν δύναμη καὶ τὴ σημασία τῆς μεγάλης αὐτῆς ἡμέρας (τῶν Χριστουγέννων).
Αὐτὸς ποὺ εἶναι ἄναρχος καὶ αἰώνιος, τώρα λαμβάνει ἀρχή. Αὐτὸς ποὺ εἶναι αὐθύπαρκτος, δημιουργεῖται. Αὐτὸς ποὺ εἶναι ἄπειρος, χωρεῖται στὴν περιορισμένη ἀνθρώπινη φύση. Αὐτὸς ποὺ πλουτίζει μὲ τὰ ἀγαθά Του τὸν κόσμο, γίνεται φτωχὸς, παίρνοντας ἀνθρώπινο σῶμα, γιὰ νὰ πλουτίσω ἐγὼ μὲ τὴν θεότητά Του. Ποιὸς μπορεῖ νὰ παραστήσει πόσος εἶναι ὁ πλοῦτος τῆς ἀγαθότητός Του; Γι᾿ αὐτὸ καὶ σὺ μαζὶ μὲ τὸν Ἀστέρα τρέξε καὶ μαζὶ μὲ τοὺς Μάγους φέρε Του γιὰ δῶρα, χρυσὸ καὶ λιβάνι καὶ σμύρνα. Τίμησέ Τον ὡς Βασιλέα καὶ Θεὸ καὶ ὡς Λυτρωτή, ποὺ νεκρώθηκε γιὰ σένα. Μαζὶ μὲ τοὺς ποιμένες δόξασέ Τον, μὲ τοὺς ἀγγέλους ὕμνησέ Τον, μὲ τοὺς ἀρχαγγέλους σκίρτησε ἀπὸ χαρά. Ἂς εἶναι κοινὴ ἡ πανήγυρις τῶν οὐρανίων καὶ τῶν ἐπιγείων δυνάμεων…»

Χριστός γεννάται δοξάσατε, Χριστός εξ ουρανών απαντήσατε ….του Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου εκπαιδευτικού Από το κατά Λουκάν ευαγγέλιο, κεφ. 2, 1-20:

του Μιχαήλ Χούλη,

Θεολόγου εκπαιδευτικού

Από το κατά Λουκάν ευαγγέλιο, κεφ. 2, 1-20:

«Συνέβηκε λοιπόν κατά τις ημέρες εκείνες να εξέλθει διάταγμα από τον Καίσαρα Αύγουστο» (Αύγουστος σημαίνει ‘άξιος λατρείας’, ‘ιερός’, ‘σεβαστός’ και είναι τίτλος που του απένειμε η Ρωμαϊκή Σύγκλητος το 27 π.Χ.), τον Ρωμαίο δηλαδή αυτοκράτορα Οκταβιανό (63 π.Χ. – 14 μ.Χ.), «για να απογραφεί όλη η οικουμένη (πρόκειται για τον “Όρκο Πίστεως” που ιστορικά διέταξε ο αυτοκράτορας). Αυτή ήταν η πρώτη απογραφή, όταν ηγεμόνευε στη Συρία ο Κυρήνιος» (η απογραφή αυτή ολοκληρώθηκε από τον Κυρήνιο, γύρω στο 5 π.Χ.). «Πήγαιναν όλοι να απογραφούν, καθένας στη δική του πόλη. Ανέβηκε τότε και ο Ιωσήφ από τη Γαλιλαία, από την πόλη Ναζαρέτ, στην Ιουδαία, στην πόλη του Δαυίδ, που καλείται Βηθλεέμ, επειδή αυτός ήταν από τον οίκο και την πατριά του Δαυίδ (στην Βηθλεέμ είχε γεννηθεί και ο βασιλιάς Δαυίδ), για να απογραφεί μαζί με τη Μαριάμ που ήταν μνηστευμένη με αυτόν, η οποία ήταν έγκυος» [Ανάμεσα στα σημαντικά μεσσιανικά εδάφια συγκαταλέγεται και η υπόσχεση που έδωσε ο Θεός στο βασιλιά Δαυίδ (2 Σαμ. 7): «Ένας από τους απογόνους σου, του είπε, θα οικοδομήσει ένα σπίτι αφιερωμένο στο όνομά μου και εγώ θα φροντίσω να σταθεροποιήσω στους αιώνες το βασιλικό του θρόνο. Εγώ θα είμαι πατέρας του και εκείνος θα είναι υιός μου…. Το σπίτι του και το βασίλειό του θα είναι πάντα σταθερά και ο θρόνος του θα είναι ατράνταχτος ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ»].

«Συνέβηκε τότε, ενώ αυτοί ήταν εκεί, να συμπληρωθούν οι ημέρες του τοκετού της, και γέννησε το γιο της τον πρωτότοκο» [η λέξη πρωτότοκος έχει συχνά την έννοια του αγαπητού, του εκλεκτού: π.χ. «Τάδε λέγει Κύριος, υιός πρωτότοκος μου Ισραήλ» (Έξ. 4,22) και οι χριστιανοί ονομάζονται «Εκκλησία πρωτοτόκων στον Ουρανό» (Εβρ. 12,23). Στην εβραϊκή νοοτροπία ακόμη πρωτότοκος ονομαζόταν κάθε παιδί που άνοιγε μήτρα, άσχετα αν επακολουθούσαν και άλλα ή όχι παιδιά]. «Και τον σπαργάνωσε και τον ξάπλωσε μέσα σε μια φάτνη, γιατί δεν υπήρχε γι’ αυτούς τόπος μέσα στο κατάλυμα» [Φάτνη είναι το παχνί των ζώων, το μέρος στο στάβλο όπου τοποθετείται η τροφή τους – Η σχετική προφητεία του Ησαΐα, για τη γέννηση του εκλεκτού ουράνιου παιδιού, βρίσκεται στο κεφ. 7,14: "Ακούστε τώρα Οίκος του Δαυίδ… Ο ίδιος ο Κύριος θα σας δώσει σημάδι: Προσέξτε, η παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει υιό, και το όνομά του θα κληθεί Εμμανουήλ” (=ο Θεός μεθ’ ημών)].

«Ήταν κάποιοι ΒΟΣΚΟΙ στην περιοχή αυτή, που έμεναν στους αγρούς και φύλαγαν σκοπιές τη νύχτα για το ποίμνιό τους» [[Η Εκκλησία τοποθέτησε την γέννηση του Κυρίου στις 25 Δεκεμβρίου για να σκεπάσει την ειδωλολατρική γιορτή του ‘αήττητου ήλιου’ ώστε όχι μόνο να μπορούν την νύχτα εκείνη πιο ελεύθερα να γιορτάζουν οι χριστιανοί τον Θεό τους, αλλά και να επισημάνει στους αιώνες η Εκκλησία ότι ο μόνος πνευματικός ήλιος είναι ο Κύριος Ιησούς, όπως ονομαζόταν άλλωστε στα πρωτοχριστιανικά χρόνια]«Τότε άγγελος Κυρίου στάθηκε ξαφνικά μπροστά τους και δόξα Κυρίου έλαμψε γύρω τους (η άκτιστη Χάρη του Θεού). Φοβήθηκαν υπερβολικά. Ο άγγελος είπε σ’ αυτούς: ‘Μη φοβάστε, γιατί ιδού, ευαγγελίζομαι σ’ εσάς χαρά μεγάλη, που θα είναι για όλο το λαό, γιατί γεννήθηκε για σας σήμερα Σωτήρας (δηλαδή ελευθερωτής από κάθε υποδούλωση), που είναι ο ΧΡΙΣΤΟΣ, Ο ΚΥΡΙΟΣ, στην πόλη του Δαβίδ (ας προσέξουμε ότι ο ίδιος ο άγγελος τον ονομάζει Κύριο και Θεό). Αυτό θα είναι το σημείο για σας: θα βρείτε βρέφος σπαργανωμένο και ξαπλωμένο σε φάτνη’. Και ξαφνικά φάνηκε μαζί με τον άγγελο ένα πλήθος ουράνιας στρατιάς, που αινούσαν το Θεό και έλεγαν: ‘Δόξα στον ύψιστο Θεό και πάνω στη γη ειρήνη, αγάπη και σωτηρία για τους ανθρώπους’» (Οι άγγελοι πανηγύριζαν για τον ερχομό του Χριστού, γιατί ο Υιός του Θεού έγινε άνθρωπος και πραγματοποιήθηκαν οι υποσχέσεις του Θεού για την σωτηρία του κόσμου, με αρχή το ‘Πρωτευαγγέλιο’, Γέν. 3,15).

«Μόλις οι άγγελοι έφυγαν από αυτούς στον ουρανό, οι ποιμένες είπαν μεταξύ τους: ‘Ας βαδίσουμε, λοιπόν, ως τη Βηθλεέμ και ας δούμε αυτά που έγιναν και που ο Κύριος μας γνώρισε’» [[οι άγγελοι αποκάλυψαν την γέννηση του Χριστού σε απλούς και ταπεινούς ανθρώπους με καθαρή καρδιά, όπως ήταν οι βοσκοί. Έτσι και στην Π.Δ. ο Θεός διάλεξε σαν όργανά του βοσκούς και πάλι, όπως ήταν ο Μωυσής και ο Δαυίδ, αλλά και ο Αβραάμ]«Αφού έσπευσαν, ήρθαν και βρήκαν τη Μαριάμ και τον Ιωσήφ και το βρέφος ξαπλωμένο μέσα στη φάτνη» [[ο Υιός του Θεού γεννήθηκε φτωχός, μια κρύα νύχτα και σε ακάθαρτο μέρος, όπως ήταν η φτωχική στάνη, για να φανερώσει την ανάγκη πνευματικής πτωχείας και ταπείνωσης, την ανάγκη ακόμη καθαρισμού της ανθρωπότητας από την φθορά και το θάνατο. Επίσης δείχνει την άγνοια, πλάνη και ηθική ακαθαρσία των ανθρώπων, από τις οποίες μας λύτρωσε ο Κύριος]«Όταν το είδαν, έκαναν γνωστό το λόγο που τους ειπώθηκε για το παιδί τούτο. Και όλοι όσοι άκουσαν θαύμασαν γι’ αυτά που ειπώθηκαν από τους ποιμένες προς αυτούς. Και η Μαριάμ διατηρούσε όλα αυτά τα λόγια στη καρδιά της και τα σκεφτόταν συνεχώς. Και επέστρεψαν οι ποιμένες δοξάζοντας και αινώντας το Θεό για όλα όσα άκουσαν και είδαν» [[Οι ευσεβείς διηγήσεις περί των ζώων που ζέσταιναν μέσα στο μαντρί με τα χνώτα τους τον νεογέννητο Θεάνθρωπο προέρχονται κυρίως από την Παλαιά Διαθήκη (Π.Δ.) και τον προφήτη Ησαΐα, που γράφει ότι «το βόδι γνωρίζει τον ιδιοκτήτη του και ο όνος γνωρίζει την φάτνη, ιδιοκτησία του κυρίου του» (Ησαΐας 1,3).

Από το κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, κεφ. 2, 1-23:

«Όταν λοιπόν ο Ιησούς γεννήθηκε στη ΒΗΘΛΕΕΜ της Ιουδαίας» [προφητεία Μιχαία: «Και συ Βηθλεέμ, που αλλιώς λέγεσαι και οίκος άρτου, μικρή είσαι μεταξύ των πόλεων του Ιούδα. Δεν έχεις ούτε χίλιους κατοίκους. Αλλά από σένα θα προέλθει για τη δική μου δόξα ένας άντρας, για να γίνει άρχοντας του ισραηλιτικού λαού. Η αρχή και η ενέργεια αυτού ΞΕΠΕΡΝΑ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ» (5,1). Είναι δηλαδή ο Ιησούς ο προαιώνιος Μεσσίας και Κύριος]κατά τις ημέρες του βασιλιά Ηρώδη» [[προφητεία Πατριάρχη Ιακώβ: όταν εμφανιστεί ο Μεσσίας το εβραϊκό έθνος θα πάψει να έχει δικό του άρχοντα, όπως ιστορικά συνέβη, «και αυτός προσδοκία εθνών» (Γέν. 49,10). Πράγματι, ο Ηρώδης ήταν Ιδουμαίος Άραβας και όχι Ιουδαίος: ‘δεν θα εκλείψει το σκήπτρο από τον Ιούδα ούτε νομοθέτης εκ μέσου των ποδών αυτού, έως ότου έρθει ο Σηλώ (ο Μεσσίας). Σ’ αυτόν πρόκειται να υπακούσουν οι λαοί’]/p>

«ιδού ΜΑΓΟΙ από τα ανατολικά παρουσιάστηκαν στα Ιεροσόλυμα, λέγοντας: ‘Πού είναι ο γεννηθείς βασιλιάς των Ιουδαίων; Γιατί είδαμε τον αστέρα του στην ανατολή και ήρθαμε να τον προσκυνήσουμε’» [[ο Ησαΐας είχε πει: ‘Καμήλες καραβάνια θα σε σκεπάσουν, … θα έρθουν …. με χρυσάφι και λιβάνι, τα πρόβατα θα μαζευτούν για σένα και τα κριάρια … κι εγώ τον ναό μου θα τον δοξάσω με την παρουσία μου’ (60, 6-7). Κατά την παράδοση, οι Μάγοι (ερμηνευτές ουρανίων σωμάτων και θρησκειο-φιλόσοφοι) προέρχονταν από την Αραβία και προσκύνησαν τον Χριστό αν και ειδωλολάτρες, ενώ οι συμπατριώτες Του προσπάθησαν επανειλημμένως να τον εξοντώσουν. Ο πολυθεϊσμός εδώ ασπάζεται και αναγνωρίζει την αλήθεια του μονοθεϊσμού. Δεν αποκλείεται ακόμη, προσωπικά να είχαν αποδεχθεί οι Μάγοι την Ιουδαϊκή πίστη, η οποία είχε μεταλαμπαδευτεί στην Βαβυλώνα και στην Ανατολή από τα χρόνια ήδη της αιχμαλωσίας των Ιουδαίων (586 π.Χ.). Ας μην ξεχνάμε ότι ο πόθος της λύτρωσης δι’ ενός Εκλεκτού απεσταλμένου του Θεού ήταν πανανθρωπίνως αποδεκτός.

«Όταν όμως το άκουσε ο βασιλιάς ΗΡΩΔΗΣ, ταράχτηκε και όλα τα Ιεροσόλυμα μαζί του. Και αφού σύναξε όλους τους αρχιερείς και τους γραμματείς του λαού, ζητούσε να μάθει από αυτούς πού γεννιέται ο Χριστός. Αυτοί του είπαν: ‘Στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας. Γιατί έτσι είναι γραμμένο μέσω του προφήτη….. (Μιχαία)’. Τότε ο Ηρώδης κάλεσε κρυφά τους μάγους και εξακρίβωσε από αυτούς το χρόνο που φαινόταν ο αστέρας. Κατόπιν τους έστειλε στη Βηθλεέμ και είπε: ‘Πορευτείτε και εξετάστε ακριβώς για το παιδί. Και όταν το βρείτε, να μου το αναγγείλετε, για να έρθω κι εγώ να το προσκυνήσω’. Αυτοί, αφού άκουσαν το βασιλιά, έφυγαν. Και ιδού, ο αστέρας που είδαν στην ανατολή προχωρούσε μπροστά τους, ωσότου ήρθε και στάθηκε πάνω εκεί όπου ήταν το παιδί» [Όσον αφορά το ΑΣΤΕΡΙ των Χριστουγέννων, η διήγηση συμφωνεί και με τις προφητείες των Ιουδαίων για τον αναμενόμενο Υψηλό Μεσσιακό Βασιλέα τους (Αριθμοί 24,17). Το άστρο της Γέννησης συμβολίζει το υπερκόσμιο φως της Θεότητας του Χριστού. Ο ίδιος ο Κύριος λέγει: "Εγώ ειμί ο αστήρ ο λαμπρός ο πρωινός” (Αποκ. 22,16). Εκείνος λοιπόν ο αστέρας φανερώνει την συμφιλίωση Ουρανού και γης στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού (βλ. και Περιοδικό "Εκκλησία”, έτος 1960, σελ. 479 και "Ομιλία ΣΤ΄ εις το κατά Ματθαίον”, Ιωάννου Χρυσοστόμου). Το συγκεκριμένο Αστέρι πάντως των Μάγων διέθετε προσωπικές ιδιότητες: εμφανιζόταν και χανόταν, πορευόταν και ακινητοποιούταν, εκινείτο αντίθετα από τη φορά των υπολοίπων αστέρων (ήτοι από Βορρά προς Νότο) και, στο τέλος, σταμάτησε ακριβώς πάνω από το σπήλαιο-φάτνη, ενώ αμέσως μετά εξαφανίστηκε. Γι’ αυτό και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος θεωρεί ότι πρόκειται για υπερφυσικό γεγονός, και μάλλον για άγγελο εξ ουρανού (P.G. 63, 507-508)]/p>

«Όταν είδαν λοιπόν τον αστέρα χάρηκαν υπερβολικά. Και ήρθαν στην οικία και είδαν το παιδί μαζί με τη Μαρία, τη μητέρα του» [οι μ[οι μάγοι έφτασαν στην Βηθλεέμ αρκετούς μήνες μετά την γέννηση του Ιησού. Γι’ αυτό και προσκύνησαν όχι το νεογέννητο αλλά το βρέφος Ιησούς, όπως ενημερώνει το ευαγγέλιο, το οποίο βρέφος βρισκόταν πλέον σε κάποια οικία και όχι στο σπήλαιο]ι αφού έπεσαν, το προσκύνησαν και άνοιξαν τους θησαυρούς τους και του πρόσφεραν δώρα: χρυσό (ως βασιλέα), λιβάνι (ως Θεό) και σμύρνα (ως ιερό θύμα για τη σωτηρία του κόσμου). Επειδή τους πρόσταξε όμως ο Θεός, κατά το όνειρο, να μην επιστρέψουν προς τον Ηρώδη, αναχώρησαν από άλλη οδό για τη χώρα τους». [Οι Μ[Οι Μάγοι ήσαν πολύ περισσότεροι από τρεις, διότι τότε ταξίδευαν πολλοί μαζί για ανάγκες αλληλοβοήθειας και εξαιτίας του φόβου από τους ληστές και δολοφόνους που καραδοκούσαν στις ερημιές. Από τα τρία δώρα που προσέφεραν στον γεννηθέντα Θεάνθρωπο έμεινε στην παράδοση να εικονίζονται ως τρεις]>«Όταν λοιπόν αυτοί αναχώρησαν, ιδού, άγγελος Κυρίου φάνηκε κατά το όνειρο στον ΙΩΣΗΦ, λέγοντας: “Σήκω, παράλαβε το παιδί και τη μητέρα του (όχι ‘το γιο σου’, αλλά ‘το παιδί και τη μητέρα του’, διότι η σύλληψη του Κυρίου έγινε εκ Πνεύματος Αγίου) και φεύγε για την Αίγυπτο. Μείνε εκεί ωσότου σου πω. Γιατί μέλλει ο Ηρώδης να ζητήσει το παιδί, για να το σκοτώσει”. Εκείνος αφού σηκώθηκε, παρέλαβε νύχτα το παιδί και τη μητέρα του και αναχώρησε για την Αίγυπτο. Και έμεινε εκεί ως το θάνατο του Ηρώδη – για να εκπληρωθεί αυτό που ειπώθηκε από τον Κύριο μέσω του προφήτη, όταν έλεγε: “Τον κάλεσα από την Αίγυπτο να είναι γιος μου”» (Ωσηέ, 11,1).

Η ΣΦΑΓΗ, στη συνέχεια, των αρσενικών παιδιών από τον αιμοσταγή και μοχθηρό Ηρώδη, από 2 ετών και κάτω (Ματθ. 2,16), φανερώνει ότι το βρέφος Ιησούς μπορεί να ήταν τότε και ενός έτους και έτσι συμπεραίνουμε ότι ο Χριστός μάλλον γεννήθηκε κατά το έτος 6-4 π.Χ., αφού το 4 π.Χ. ήταν η χρονιά που πέθανε ο Ηρώδης, σύμφωνα και με τον Ιουδαίο ιστορικό Ιώσηπο (στην ‘Ιουδαϊκή Αρχαιολογία’ του). Ο αριθμός 14.000 των φονευθέντων από τον Ηρώδη νηπίων, που προέρχεται από την παράδοση, αφορά τα πολλαπλάσια του αποκαλυπτικού αριθμού 7, ο οποίος συμβολίζει τους μάρτυρες της πίστεως: 2Χ7Χ1.000 = 14.000. Ο αριθμός 1.000 συμβολίζει μια ολοκληρωμένη ιστορική διάρκεια. Στην Αποκάλυψη, το τελευταίο βιβλίο της Κ.Δ., ο αριθμός 144.000 των σωσμένων στους Ουρανούς προέρχεται αυτή τη φορά από τα πολλαπλάσια του 12, ήτοι: 12Χ12Χ1.000. Ο αριθμός 12 δεικνύει το σύνολο των μαρτύρων της πίστεως μέχρι το τέλος του κόσμου. Έτσι, τόσο η πρώτη έλευση του Κυρίου, όσο και η δεύτερη συνοδεύεται πάντα από τους μάρτυρες της πίστεως και άρα η ζωή της Εκκλησίας για να είναι αυθεντική πρέπει να είναι μαρτυρική. Το αίμα των μαρτύρων γεννά τη γνήσια ζωή της Εκκλησίας (βλ. Γ. Πατρώνου, ‘Κήρυγμα και Θεολογία’, τόμος β΄, Αποστολικής Διακονίας, 2003).

«Όταν πέθανε ο Ηρώδης (πέθανε κατά την παράδοση με φρικτό τρόπο, αφού είχε σαπίσει ολόκληρος), ιδού, άγγελος Κυρίου φάνηκε κατά τη διάρκεια ενός ονείρου στον Ιωσήφ, λέγοντας: ‘Σήκω, παράλαβε το παιδί και τη μητέρα του και πήγαινε στη γη Ισραήλ. Γιατί έχουν πεθάνει αυτοί που ζητούν τη ζωή του παιδιού’. Εκείνος, αφού σηκώθηκε, παρέλαβε το παιδί και τη μητέρα του και εισήλθε στη γη Ισραήλ. Αλλά όταν άκουσε ότι ο Αρχέλαος βασιλεύει στην Ιουδαία αντί για τον πατέρα του τον Ηρώδη, φοβήθηκε να πάει εκεί. Και επειδή τον πρόσταξε ο Θεός κατά τη διάρκεια ενός ονείρου, αναχώρησε για τα μέρη της Γαλιλαίας, και ήρθε και κατοίκησε σε μια πόλη που λέγεται Ναζαρέτ – για να εκπληρωθεί αυτό που ειπώθηκε μέσω των προφητών, ότι ΘΑ ΚΛΗΘΕΙ ΝΑΖΩΡΑΙΟΣ» [δεν [δεν έχει καταγραφεί η συγκεκριμένη προφητεία σε κανένα βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης. Εδώ απλώς αναφέρεται ότι υπήρχε και η προφητεία αυτή, η οποία δεν διασώθηκε γραπτά. Απόδειξη ότι πολλές αλήθειες μεταδίδονταν προφορικά στην Πρώτη Εκκλησία και ότι η Ιερά Παράδοση ερμηνεύει αυθεντικά την Γραφή, όπως δέχεται η Ορθόδοξη Εκκλησία]

πηγή: http://www.pentapostagma.gr/2016/12/%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%82-%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%bd%ce%ac%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%b4%ce%bf%ce%be%ce%ac%cf%83%ce%b1%cf%84%ce%b5-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%82-%ce%b5%ce%be.html#ixzz4Tqi0zkj1